‘มี้รักป่าป๊านะคะ จะรักและจะคิดถึงตลอดไป หายเร็ว ๆ นะคนเก่งของมี้’
ประโยคนี้มักหลอกหลอนในเวลาก่อนที่ผมจะลืมตาตื่นทุกครั้ง ผมไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงนี้คือใคร ผมไม่รู้อะไรเลย ผมแค่จำประโยคนี้ได้ก็แค่นั้น
แต่พอถามใครก็ไม่มีใครตอบผมได้เลยว่าใครคือคนพูด ทุกคนพากันบอกว่าผมนั้นคิดไปเอง
ในวันที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องไอซียู ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นใคร หมอที่รักษาผมบอกว่าผมนั้นป่วย เข้ารับการผ่าตัด และมีผลข้างเคียงหลายอย่าง หมอบอกว่าผมหลับไปสองปีได้ และตอนนี้ผมความจำเสื่อม หมอบอกว่าผมจำอะไรไม่ได้เลย ซึ่งมันใช่ ถูกอย่างที่หมอว่า ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร
กระทั่งมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมในห้องพักฟื้น เขาบอกว่าเขาคือป๊าของผม และเขาก็เริ่มต้นจากการบอกว่า ผมนั้นชื่อ ‘ธนวัฒน์’ ชื่อเล่นว่า ‘ธัน’ แต่ท่านมักเรียกผมว่า ‘เสือ’
ท่านบอกว่าผมเป็นลูกบุญธรรมคนที่สองของท่าน ท่านแนะนำญาติพี่น้องทุกคนให้ผมรู้จั
