“นี่คุณ… คุณจะนั่งจ้องฉันแบบนี้ไปถึงไหนคะ รู้ไหมว่ามันอึดอัด” ฉันขมวดคิ้วใส่คนตรงหน้าที่บ้าบอนั่งมองนั่งจ้องฉันตาไม่กะพริบ เป็นโรคจิตหรือไงกัน
“ก็แค่มองเอง คุณจะอึดอัดอะไร ผมไม่ได้ไปกอดไปหอมคุณสักหน่อย” เขาทำหน้ากวนประสาท
ใช่ ฉันมั่นใจว่าเขากวนประสาทฉัน ก็ตั้งแต่ที่เขาฉกฉวยดมกลิ่นฉัน จากนั้นเขาก็นั่งจ้องฉันอยู่ร่ำไป ไม่ว่าฉันจะนั่ง จะยืน จะพูดจะคุยกับคุณภพและภรรยาของเขา หรือแม้กระทั่งตอนที่ฉันนั่งหยอกล้อกับน้องทิว
ซึ่งตอนนี้น้องทิวก็ไม่พูดกับคุณชายนะ ด้วยเหตุผลที่ว่า ‘โกรธป๊าเสือที่มีคนอื่นที่ไม่ใช่มี้’
โกรธไปโกรธมานอนหลับไปอีกรอบแล้ว ส่วนคุณภพและภรรยาของตัวกลับไปทำงาน
“อ้อ! แล้วคุณเชื่อที่ฉันพูดเหรอ ที่ว่าฉันคือคนที่ดูแลคุณ คือคนที่รักคุณ” ฉันนึกขึ้นมาได้ก็เลยถือโอกาสเอ่ยถามซะเลย
“ก็เชื่อนะ แต่ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ เพราะผมเชื่อสัญชาตญาณการดมกลิ่นของผม ผมแค่รู้สึกว่าได้กลิ่นตัวคุณแล้ว
