“เลิกยุ่งกับลิลินเถอะค่ะเฮีย เราสองคนไม่อยากให้ลิลินต้องเสียใจอีกค่ะ ขอโทษที่ต้องพูดนะคะ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเราสองคนสงสารเพื่อนจริงๆค่ะ"
เสียงเมยดังแทรกขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยแข็งกร้าวจนหลายคนรอบข้างชะงัก เธอไม่อาจทนเห็นเพื่อนต้องเจ็บปวดอีกต่อไป
“เมื่อก่อนที่หนูกับลิลินยอมทน เพราะว่าเราเป็นแค่พนักงานในบาร์ของเฮีย แต่ตอนนี้มันจบแล้วค่ะไม่ใช่อีกแล้ว เพราะฉะนั้นเฮียก็ควรเลิกตอแย ต่างคนต่างอยู่ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองได้แล้วค่ะ”
"นี่เธอกว่าดียังไงถึงพูดแบบนั้น"
บาสกระซิบเสียงเบา แต่เสียงนั้นยังพอให้เมยได้ยินชัด
วายุกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูด เขาหายใจแรงเหมือนจะพ่นไฟออกมาได้ทุกวินาที แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นแผ่ว
“แต่ฉันมาเพื่อ...”
“เพื่ออะไรคะ”
เมยตัดบททันควัน
สายตาคมกริบของวายุเบนไปหาลิลินทันที หัวใจเขาเต้นกระหน่ำแต่ริมฝีปากกลับหนักราวกับถูกพันธนาการ
“ก็เพื่อ… เพื่ออธิบายให
