เช้าวันเสาร์
“เกิดอะไรขึ้นกันคะคุณ!”
เสียงแหลมสูงของคุณหญิงพิสุดาดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานหรูหรา ก่อนที่เอกสารกองหนึ่งจะถูกโยนกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดังปัง!
เธอสั่นด้วยความโกรธ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเครียด
“ทำไม ทำไมหลายบริษัทถึงพร้อมใจกันถอนหุ้นออกจากเราเยอะขนาดนี้คะ แม้แต่บริษัทเล็กๆที่เคยอยู่ในเครือเรายังพากันถอยหมด ไม่เหลือสักรายเดียว!”
เกรียงศักดิ์ที่นั่งกดขมับแน่นถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ใบหน้าเครียดจัดจนเห็นริ้วรอยลึกที่ขมับ
“นั่นสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกัน”
เอกสารแต่ละแผ่นที่กองอยู่ตรงหน้าเป็นเหมือนกองขยะที่ไร้ค่า ทุกบริษัทที่เคยเซ็นสัญญาไว้ ต่างพากันหันหลังให้อย่างไม่ใยดี
“ถ้าเป็นแบบนี้บริษัทเราคงไปไม่รอดแน่ค่ะคุณ”
พิสุดาเสียงสั่น เธอจับแขนสามีแน่นดวงตาสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น
“ตอนนี้เราก็แทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว ถ้าโดนถอนหุ้นแบบนี้อีกเราตาย
