“เกิดอะไรขึ้นครับ”
เสียงเข้มชัดเจนของวีระดังขึ้น พร้อมกับก้าวขาหนักแน่นเข้ามาในห้องโถงใหญ่ ที่ทั้งสามคนกำลังนั่งทำหน้าเคร่งเครียดกันหมด ดวงตาคมเต็มไปด้วยแรงกดดัน เขายืนอยู่ตรงนั้นนานพอที่จะได้ยินทุกคำพูด ทุกประโยคที่พ่อแม่และน้องสาวสนทนากัน
“วีระ”
คุณหญิงพิสุดาถึงกับตาเบิกโพรง หัวใจเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก การกลับมาของลูกชายที่เธอเคยรอคอยเสมอ กลับทำให้เวลานี้เธอรู้สึก กลัวมากกว่าดีใจซะอีก
“พี่วีระ ฮึก! ฮื้อ!”
เสียงอ๊ะอายดังสั่นร่างเล็กโผ่เข้ากอดพี่ชายแน่น สะอื้นจนไหล่สั่นระริก ราวกับพยายามเกาะเกี่ยวกับเขาเป็นที่พึ่งสุดท้าย
“วีระลูกมาตั้งแต่เมื่อไร”
เกรียงศักดิ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแฝงความตึงเครียด ดวงตาคู่คมพยายามอ่านใจลูกชาย แต่ลึกๆก็รู้แล้วว่าสายเกินไป
“มานานพอที่จะได้ยินทุกอย่างนั่นแหละครับ”
คำตอบนั้นดังหนักแน่น ราวกับคมมีดที่กรีดกลางใจทุกคนในห้อง สายตาของวีระวาวโรจน์ เขาม
