“หนูรู้ค่ะ แต่หนูสารภาพไปหมดแล้วค่ะคุณแม่คุณพ่อ หนูขอโทษค่ะ ฮึก! ฮื้อ!!...หนูขอโทษ”
เสียงแผ่วเบาแต่กลับเหมือนฟ้าผ่าใส่กลางอกคนทั้งคู่
“บอกเขาไปหมด”
พิสุดาทวนคำน้ำเสียงสั่นเครือ แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความเดือดดาล
“แล้วแกไปพูดอะไรให้มันฟังบ้างฮะ ทำไมถึงทำเรื่องโง่เง่าแบบนี้นัยลูกโง่”
“หนู…หนูไม่มีทางเลือกค่ะ คุณวายุเขาเค้นหนู หนูกลัวจริงๆค่ะแม่”
อ๊ะอายพยายามเอ่ยทั้งน้ำตา มือกอดอกตัวเองแน่นราวกับต้องการปกป้องหัวใจที่แตกสลาย
“อ๊ะอาย”
เสียงเกรียงศักดิ์เรียกอ๊ะอายอย่างสิ้นหวัง สีหน้าของเขาแดงก่ำด้วยโทสะ แต่ต้องอดกลั่นไว้ไม่ให้อารมย์นั้นประทุออกมา
“หนูรู้ไหมสิ่งที่หนูทำมันหมายถึงอะไร มันไม่ใช่แค่ทำร้ายตัวเอง แต่หนูกำลังทำให้ทั้งบริษัท ทั้งครอบครัวเราพังไปด้วย คุณวายุกำลังเล่นงานเราแน่ๆ”
บรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับไม่มีอากาศให้หายใจ เสียงสะอื้นของอ๊ะอายดังแข่งกับเสียงหัวใจเต้นแรงของท
