หลังจากงานวันเกิดของสะใภ้บ้านเสิ่นสิ้นสุดลง ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปพักผ่อน รวมถึงเสิ่นเลี่ยงลี่ที่ถูกคุณปู่คุณย่าพากลับไปบ้านใหญ่ด้วยกัน ด้วยความหวังเรื่องน้องชาย เด็กหญิงไม่แสดงอาการอิดออดแม้แต่น้อย ระหว่างทางยังคอยประคองคุณย่ากลับบ้านไม่ห่าง
“คุณย่าขาระวังนะคะ ค่อย ๆ ก้าว”เสียงเล็กกล่าวเจื้อยแจ้วขณะประคองแขนข้างหนึ่งของผู้อาวุโสให้เดินขึ้นบันไดบ้านทีละขั้นอย่างระมัดระวัง
ถานซูเซียวเมื่อได้รับการดูแลเอาใจใส่จากยายหนูตัวน้อยก็ยิ้มกว้าง ตลอดทางจนถึงห้องนอนล้วนชื่นชมเด็กน้อยไม่ขาดปาก ทั้งไม่ลืมกล่าวชมลูกสะใภ้ที่เลี้ยงยายหนูของเราให้เป็นเด็กดีเช่นนี้ “เด็กดี ขอบใจมากนะ”
ด้านกู้เหม่ยอิงที่แยกตัวขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย งานเลี้ยงวันนี้แม้จะจัดเพียงเล็ก ๆ ในครอบครัวแต่ก็ใช้เวลาจนดึกดื่นเช่นกัน ดวงตากลมเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังเมื่อเห็นว่าใกล้สี่ทุ่มแล้วจึงเดินขึ้นห้อ
