ไม่รอให้น้องเขยกล่าวสิ่งใดต่อ ถานซูเซียวรีบเอ่ยตัดบทในทันที อีกเหตุผลก็เพื่อไม่ให้ลูกสะใภ้ปฎิเสธเธอได้ “นี่น่าจะพอสำหรับชั้นประถม หากเลื่อนขึ้นชั้นมัธยมแล้วไม่พอฉันจะมาจ่ายเพิ่ม รับไปสิ!”
“แต่ว่าคุณแม่คะ…”ค่าเทอมของลูกคนเป็นพ่อแม่ก็ต้องรับผิดชอบไม่ใช่เหรอ เธอรู้สึกมึนงงกับแม่สามีจริง ๆ
“เอาล่ะ ๆ แม่หิวข้าวแล้ว ยายหนูไปกับย่า”
แม่สามีนั้นราวกับรู้ว่าลูกสะใภ้คิดอย่างไร ถานซูเซียวไม่ได้สนใจเรื่องนี้ต่อ เธอเพียงหยัดกายลุกขึ้นแล้วจูงมือหลานสาวเดินออกจากห้องไปในทันที
กู้เหม่ยอิงรู้สึกเหลือจะกล่าวกับการกระทำของคนรวยเหล่านี้ เธอเพียงยิ้มเจื่อนให้คุณอาหม่า พูดคุยกับท่านเพียงสองสามประโยคแล้วบอกลา
หญิงสาวพาลูกสาวและแม่สามีมาทานเป็ดปักกิ่งร้านเดิมที่สามีเคยพามา เธอได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี พร้อมกับคำเรียกขานว่า ‘เถ้าแก่เนี้ย’
นั่นจึงทำให้แม่สามีงุนงง กู้เหม่ยอิงจึงเล่าวีรกรรมส่วนหนึ่งของลูกชาย
