“คุณแม่ขา หนูลงไปรอข้างล่างนะคะ”
เสียงใสที่ร้องเรียกอยู่หน้าห้องราวกับช่วยชีวิตของหญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์เป็นรองอยู่ในตอนนี้ “รอเดี๋ยวนะลูก แม่จะรีบลงไป”
กู้เหม่ยอิงตอบลูกสาวออกไปด้วยน้ำเสียงไม่เบานัก ก่อนจะพยายามผละออกจากอ้อมกอดของสามี แต่ทว่าแรงของเธอเพียงเท่านี้จะสู้คนที่ฝึกร่างกายมาตลอดสิบกว่าปีได้อย่างไร
ท่อนแขนแกร่งที่นอกจากจะไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระแล้ว เขายังกระชับกอดร่างเธอแน่นขึ้น ทั้งยังซบใบหน้าของเขาไว้บนไหล่เธออีก
“ปล่อยได้แล้วค่ะ ถ้าลี่ลี่ไปโรงเรียนสาย ลูกจะต้องงอนคุณแน่”เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมปล่อย หญิงสาวจึงเลือกเจ้าลูกหมูน้อยขึ้นมาอ้าง
เสิ่นเฟยหลงได้ยินเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มมุมปากให้กับความเจ้าเล่ห์ของภรรยา และคำพูดของเธอก็ได้ผลจริง ๆ
เมื่อชายหนุ่มในชุดทหารนั้นยอมผละออกจากร่างบางอย่างแสนเสียดาย เขาปล่อยให้เธอแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกมาจากห้อ
