อาหารมื้อเย็นบ้านเสิ่นจบลงช้ากว่าทุกวัน แต่ถึงอย่างนั้นรสชาติอาหารคาวหวานบนโต๊ะก็ทำให้ทุกคนรู้สึกเพลิดเพลินและมีความสุขมากกว่าทุกวัน
โดยเฉพาะคุณหนูเสิ่นเลี่ยงลี่ ที่กำลังนำองุ่นลูกใหญ่หวานสดชื่นเข้าปากเป็นคำสุดท้าย หลังจากทานขนมหวานที่คุณแม่เตรียมไว้ให้จนหมดจาน
“อร่อยมากเลยหรือ?”แก้มกลมป่องที่ขยับไปมาไม่หยุดทำให้เสิ่นเฟยหลงต้องถามลูกสาว ขณะใช้ผ้านุ่มเช็ดมุมปากที่กำลังขยับไปมาอย่างเพลิดเพลิน
คุณหนูเสิ่นได้ยินคำถามนั้นก็รีบเคี้ยวและกลืนองุ่นลงคออย่างรวดเร็ว ปากเล็ก ๆ ไม่พลาดโอกาสสำคัญ อย่างเช่นการโอ้อวดอาหารของคุณแม่ที่รัก
“มากที่สุดค่ะ คุณแม่ทำอะไรก็อร่อย ใช่ไหมคะพี่ถิงถิง?”ไม่เพียงแค่ชื่นชมธรรมดา ทว่ายังหันไปขอกำลังเสริมจากพี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ด้านหลังอีกด้วย
“ใช่ค่ะคุณหนู”ถิงถิงก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้ลิ้มรสมือคุณนายเช่นเดียวกัน และอดยอมรับไม่ได้เลยว่าคุณนายของหล่อนนั้นรสมือดีเยี่ยม อาหาร
