มื้อเย็นอันแสนเรียบง่ายกำลังจะผ่านไปอย่างเช่นทุกวันอย่างที่เคยผ่านมา แต่ที่ต่างออกไปเห็นจะเป็นใบหน้าเล็กของคุณหนูเสิ่นที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ตลอดเวลาพยายามตักอาหารหลายอย่างให้กับแม่เลี้ยงทั้งที่บางอย่างตนเองยังตักแทบจะไม่ถึงด้วยซ้ำ
“ทานของตนเองให้อิ่มก่อน”หญิงสาวพูดเพียงสั้น ๆ โดยไม่ลืมคีบเนื้อวางบนข้าวของเด็กหญิง และไข่ต้มอีกหนึ่งลูกก็ถูกตักวางไว้ข้างกัน
เสิ่นเลี่ยงลี่เชื่อฟังแม่เลี้ยงของเธอเป็นอย่างมาก แทนที่จะรู้สึกไม่พอใจที่ถูกขัดใจ กลับกันมือเล็กนั้นค่อย ๆ ตัดไข่ต้มให้พอดีคำแทนที่จะเอ่ยแย้ง
แม้จะอยากตอบแทนที่แม่เลี้ยงใจดีกับตนเอง แต่ทว่าท้องน้อย ๆ ของเธอก็เริ่มประท้วงแล้วเช่นกัน เด็กหญิงจึงตั้งใจคีบอาหารเข้าปากตนเองเงียบ ๆ จนกระทั่งอิ่มจึงวางตะเกียบลง
“อิ่มแล้วหรือ?” กู้เหม่ยอิงถามเด็กน้อยที่กำลังรวบเก็บตะเกียบ และเช็ดปากตนเองอย่างมีมารยาท เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวน้อยคงจุอาหารไว้จนเ
