เสียงนาฬิกาเรือนเล็กในห้องนั่งเล่นดังติ๊กช้า ๆ ยามเย็นของวันเสาร์กลางฤดูใบไม้ร่วงในลอนดอน แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันตกผ่านหน้าต่างสูงของเซฟเฮาส์ สะท้อนเป็นแสงทองบางบนพื้นไม้เนื้อดี
วันนี้แตกต่างจากทุกวัน ไม่ใช่เพราะคุณปราบไม่ได้ออกไปประชุม หรือเพราะเขมจิราไม่ได้มีงานคุยกับพาร์ตเนอร์ตอนกลางคืน แต่เพราะคืนนี้ ทั้งสามคน พ่อ แม่ และลูกชาย จะไป “ออกงานด้วยกัน” เป็นครั้งแรก
18.00 น. ภายในเซฟเฮาส์ กลิ่นน้ำหอมอ่อนจากขวด Chanel คลุ้งไปทั่วห้องแต่งตัว เขมจิรายืนอยู่หน้ากระจกเต็มตัว สวมชุดเดรสสีดำเรียบแต่ทรงพอดีตัว ผ้าซาตินเนื้อดีสะท้อนแสงนุ่ม ด้านหลังเว้าเล็กน้อยเผยแนวไหล่ขาว ผมเธอถูกรวบเป็นมวยต่ำเรียบสง่า ใบหน้าแต่งบางเบาแต่เฉียบ แบบผู้หญิงที่รู้ว่าทุกสายตาจะมองเธอ แต่เธอไม่จำเป็นต้องพยายาม
เด็กชายตัวกลมในชุดสูทเล็ก ๆ ยืนอยู่ข้างเก้าอี้ “มามี้~ สวย”
เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วก้มลงจัดคอเสื้อให้ลูก “แล้วล
