แสงไฟส้มจากถนนด้านนอกยังคงลอดผ่านม่านบาง พาดเป็นเส้นเงาบนพื้นไม้เงียบงันของห้องนั่งเล่นในเซฟเฮาส์ย่านเชลซี เสียงนาฬิกาดิจิตอลตรงผนังดังติ๊กเบา ๆ คล้ายจังหวะหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่ในความมืด เขมจิราและคุณปราบนั่งอยู่บนโซฟาเทาเข้ม ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของกันและกัน กลิ่นไวน์และบุหรี่ยังลอยอบอวล ผสมกับความเงียบที่หนักแน่นแต่เปราะบาง
จูบครั้งล่าสุดของพวกเขาค้างอยู่ในอากาศราวกับคำสัญญาที่ไม่มีวันสมบูรณ์ มันไม่ใช่จูบแห่งความหวังหรือการเริ่มต้นใหม่ แต่เป็นจูบของคนที่รู้ว่าพรุ่งนี้จะไม่มีกันและกันอีกต่อไป คุณปราบถอนริมฝีปากออกช้า ๆ ดวงตาของเขายังจับจ้องใบหน้าเธอ แสงจากถนนสะท้อนบนแก้มของเขมจิรา ทำให้เห็นรอยน้ำตาที่แห้งไปครึ่งหนึ่ง
“คืนนี้...เรายังมีเวลาอีกหน่อยใช่ไหม” เสียงเธอแผ่วราวลมกระซิบ เขาพยักหน้าช้า ๆ มือของเขายังวางอยู่บนแก้มเธอ นิ้วโป้งลูบเบา ๆ ราวกับพยายามจดจำสัมผั
