แสงเช้าอาบทอผ่านม่านผืนบางเข้าสู่ห้องอาหารใหญ่ของคฤหาสน์หลัก กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังอบใหม่และซุปใสลอยคลุ้งผสมกับเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายสองคน ปุณณ์กับธาม ที่วิ่งเล่นรอบโต๊ะยาวไม้สักอย่างสนุกสนาน พี่เลี้ยงคอยห้ามปรามอยู่ห่าง ๆ แต่เสียงหัวเราะไร้เดียงสากลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เช้าวันอาทิตย์เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
เขมจิราเดินเคียงมากับคุณปราบในจังหวะช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย พวกเขามาถึงเกือบเป็นคู่สุดท้าย เธอก้าวไปนั่งเก้าอี้ประจำข้างไลลา ส่วนเขานั่งฝั่งตรงข้าม บรรยากาศเต็มไปด้วยการทักทายจอแจ ทุกคนแทบจะมาครบแล้ว
ปลายโต๊ะคือคุณแม่ใหญ่ปรียดา ร่างท้วมสูงในอดีตที่เคยสง่างาม ตอนนี้เหลือเพียงเงาบาง ๆ ของความยิ่งใหญ่ ใบหน้าซูบซีด แก้มตอบ ดวงตาลึกโบ๋คล้ายคนอดนอนตลอดเวลา ไอแห้ง ๆ หลุดออกมาเป็นพัก ๆ แม้จะมีเมคอัพบาง ๆ ช่วยกลบ แต่ใครก็เห็นชัดว่าร่างกายกำลังโรยราไปทุกวัน มะเร็งปอดระยะสุดท้ายพรากทั้งพลังและความ
