เขมจิราก้าวออกมาจากห้องทำงานของคุณหญิงวรรณา หัวใจยังเต้นแรงเหมือนถูกบีบคั้นด้วยมือที่มองไม่เห็น ทุกคำพูดของผู้หญิงสูงวัยยังดังก้องอยู่ในหัว มันไม่ใช่คำขอ แต่เป็น “คำสั่ง”
เธอชะงักเท้าเล็กน้อย สายตาเหลือบออกไปยังสวนด้านนอก ผ่านกระจกบานใหญ่ เห็นภาพที่เหมือนแทงลึกเข้ามาในอก คุณปราบนั่งอยู่ที่ศาลาไม้พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ได้เห็นบ่อยนัก เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขาดังคลอไปกับเสียงใสร่าเริงของไนร่า และข้าง ๆ กันนั้นคือคุณแม่เล็กภัทราที่นั่งร่วมวงสนทนาอย่างอารมณ์ดี ภาพสามคนนั้นเหมือนภาพครอบครัวเล็ก ๆ ที่กลมกลืน สมบูรณ์แบบจนไม่เหลือที่ว่างให้ใครอีก
เขมจิราเม้มปากแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหมุนตัวออกไปทางหน้าบ้าน ก้าวขึ้นรถยนต์คันหรูโดยไม่เหลียวหลังกลับ เธอนั่งลงเบาะหลัง สั่งเสียงเรียบ “กลับบ้าน”
รถแล่นออกจากคฤหาสน์หลักท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน เธอนั่งนิ่ง ดวงตาจ้องออกไปยังทิวทัศน์สอ
