ลอนดอนในปลายเดือนอากาศเย็นกว่าที่เธอจำได้ ลมพัดผ่านกระจกบานสูงของเซฟเฮาส์หลังใหญ่ เสียงแผ่วของฝนที่เพิ่งซาลงสะท้อนกับผนังห้องสีขาวสะอาด เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หน้าต่าง ดื่มชาชาเขียวกลิ่นจางที่อุ่นเพียงพอให้มือไม่เย็นชาเกินไป ห้าครั้งของพระจันทร์เต็มดวงหมุนผ่านไปนับจากวันที่เธอจากเขาและลูกออกมา โลกของเธอหดเหลือเพียงห้องกระจกแห่งนี้ หน้าจอห้าบาน โต๊ะทำงานยาวเต็มผนัง และเสียงกดแป้นพิมพ์ที่ดังสม่ำเสมอทุกคืน
เซฟเฮาส์หลังนี้เป็นของพ่อ บ้านสองชั้นกลางย่านเชลซี รายล้อมด้วยระบบรักษาความปลอดภัยชั้นสูงที่ออกแบบมาสำหรับคนที่ไม่อาจปรากฏตัวในที่สาธารณะได้อีก เธอเดินผ่านกล้องวงจรปิดและสแกนลายนิ้วมือทุกครั้งที่ออกจากห้องนอน มีชายสองคนที่พ่อส่งมาคุ้มกันประจำ พวกเขาไม่พูดมาก ไม่ถามอะไร นอกจากรายงานว่าไม่มีใครติดตาม ไม่มีใครพบสัญญาณของเธอบนเครือข่ายโลกออนไลน์
ชีวิตประจำวันของเธอเรียบง่ายแต่ไม่เคยว่างเปล่า
