เสียงหัวเราะคละเคล้ากับเสียงร้องไห้ดังอยู่ทั่วบ้านใหญ่ ปกป้อง ลูกชายวัยห้าเดือนของคุณปราบกับเขมจิรา ร้องงอแงสลับกับเสียงของ ปัณณ์ปกรณ์ หรือ ปัณณ์ ลูกชายคนเล็กของคุณโปรดกับไลลา ซึ่งอายุไล่เลี่ยกันพอดี เสียงไลลากล่อมเบา ๆ ดังลอดออกมาจากห้องข้าง ๆ ขณะที่ในห้องอาหารใหญ่ ทุกคนในตระกูลกำลังนั่งล้อมโต๊ะที่แน่นขนัดไปด้วยอาหารเช้า กลิ่นชาอุ่นกับกลิ่นขนมปังปิ้งผสมกับความตึงเครียดบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้น
คุณอาสะใภ้มัณฑนาเงยหน้าจากถ้วยซุป แล้วยกคิ้วถามเสียงดังพอให้ได้ยินทั่วโต๊ะ “นี่ก็ผ่านมาเกือบห้าเดือนแล้วนะคะคุณปราบ เขมจิราหายหน้าไปไหนเสียล่ะ? แน่ใจนะคะว่าไม่ได้เลิกกันไปแล้ว?”
เสียงนั้นทำให้ช้อนในมือคุณเปรมหยุดกลางอากาศ ส่วนคุณปลื้มเหลือบตาไปทางพี่ชายอย่างระวัง บรรยากาศที่เคยอบอุ่นกลับแผ่วลงทันที
“นั่นสิคะคุณปราบ” ธัญญาพูดเสริมเสียงเรียบ “เราก็เห็นกันอยู่ว่าตั้งแต่คลอดปกป้อง เธอก็หายไปเลย หลาน
