แสงเย็นปลายสัปดาห์ส่องลอดรั้วไม้สักสีซีดของ “บ้านเทวานฤเบศร์” บ้านสองชั้นกลางเมืองเชียงใหม่ที่ในทุกเย็นวันศุกร์ จะมีเสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังขึ้นจากสนามหญ้าหลังบ้านแทบไม่เคยขาด
วันนี้ก็เช่นกัน รถหรูสีเทาเงินแล่นเข้ามาจอดตรงลานกรวดอย่างนุ่มนวล ก่อนที่ประตูจะเปิดออก พร้อมร่างสูงของคุณปราบในเสื้อเชิ้ตพับแขน กับเด็กชายตัวกลมในชุดเอี๊ยมผ้าฝ้ายสีฟ้าที่อยู่ในอ้อมแขน
“ปกป้องมาแล้วเหรอลูกกก” เสียงคุณหญิงภรณีดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่สว่างกว่าแสงบ่าย ทันทีที่เห็นหลานชาย เธอวางทัพพีลงจากมือแล้วรีบเดินออกจากครัว มือสองข้างอ้าออกเตรียมรับตัวเล็ก
เด็กชายวัยหนึ่งขวบเต็ม ยื่นแขนป้อม ๆ ออกไปข้างหน้า ส่งเสียงเรียก “ยาย...ยาย!”เสียงเล็กที่ยังไม่ชัดนักแต่เปี่ยมไปด้วยความสุขทำให้ทุกคนในบ้านหัวเราะออกมาในเวลาเดียวกัน
“แค่นี้ยายก็ใจจะละลายแล้วลูกเอ๊ย” คุณหญิงภรณีหัวเราะ ก่อนหอมแก้มกลม ๆ ซ้ายทีขวาที “ยายคิดถึงที่
