กลิ่นหอมของข้าวต้มและอาหารเช้าสไตล์ไทย ตะวันตกผสมผสานลอยอบอวลไปทั่วห้องอาหารใหญ่ แสงแดดยามสายลอดผ่านหน้าต่างกระจกสูงโปร่งสะท้อนกับพื้นหินอ่อน โต๊ะไม้สักยาวรองรับสมาชิกตระกูลวิรงคพิทักษ์ที่ทยอยกันมานั่งครบ
“วันนี้วันดีอะไรหรือเปล่า ถึงทำให้เธออยู่ติดบ้าน” มัณฑนาเอ่ยขึ้น พลางยกยิ้มเจือประชด “เพราะตั้งแต่เธอกลับมา จะครบเดือนแล้ว ก็ยังไม่เห็นโผล่มาร่วมโต๊ะอาหารเลยสักมื้อ”
ภัทราหันหน้ามาช้า ๆ แววตาคมเจือรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าเธอจะคิดถึงฉันมากเลยนะ มัด” น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ทำให้มัณฑนาสะอึกไปครู่ ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบกลบเกลื่อน
“ธีคิดถึงคุณป้าเล็กมากเลยครับ” ธีรัชที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้นด้วยแววตาจริงใจ“คุณป้าไม่อยู่ตั้งสี่ปี ไม่ติดต่อหาธีเลย”
รอยยิ้มของภัทราอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ป้าก็คิดถึงธีเหมือนกัน ดูโตขึ้นเยอะเลย ทรงผมใหม่เหรอ ป้าว่าดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะเนี่ย”
เสียงหั
