แสงบ่ายทอดผ่านม่านบางสีครีมในห้องรับแขกของบ้านพักริมเนินเขา กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นไม้เก่า ขับบรรยากาศให้ทั้งอบอุ่นและน่าเกรงขามไปพร้อมกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขมจิราได้ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ บ้านที่ภายนอกดูเรียบง่ายหลังเล็ก แต่เมื่อเข้ามาภายในกลับกว้างขวางกว่าที่คิด เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างประณีต แสดงถึงเจ้าของบ้านที่ละเอียดรอบคอบ
คุณแม่เล็ก ภัทรา เดินถือถาดชามาวางบนโต๊ะตรงหน้า ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างผู้มีอำนาจที่ไม่จำเป็นต้องแสดงออกให้มากเกินไป “ห้าเดือนแล้วใช่ไหม? เร็วเหมือนกันนะ แต่ท้องยังเล็กอยู่เลย ตอนฉันท้องคุณปราบก็ไม่ต่างกันนัก ไม่มีอาการแพ้ ไม่มีอะไรให้คนอื่นสังเกตออกเลย”
เขมจิราฝืนยิ้ม รับคำด้วยน้ำเสียงสุภาพ “แล้วคุณปราบเลี้ยงยากไหมคะ” เธอพยายามชวนคุยเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัด
ภัทราหัวเราะเบา ๆ จิบชาก่อนตอบ “ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้เลี้ยงหรอก หน้าที่ของฉันมีเพียงคลอด
