หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขมจิราในวันนี้กำลังอุ้มครรภ์หกเดือนแล้ว ร่างกายเปลี่ยนไปชัดเจน หน้าท้องกลมโค้งทำให้เธอเคลื่อนไหวได้ไม่คล่องแคล่วเหมือนเดิม ทุกก้าวเดินเหมือนต้องใช้แรงมากขึ้น แต่สิ่งที่ยังไม่เคยเปลี่ยนคือแววตาที่แน่วแน่ยิ่งกว่าวันแรกที่เหยียบเข้าบ้านหลังนี้
เวลาส่วนใหญ่ของเธอหมดไปกับห้องทำงานเล็ก ๆ ที่คุณปราบจัดให้ตั้งแต่แต่งงาน ห้องที่เขาคิดว่าเป็นแค่ “มุมสตูดิโอเล็ก ๆ” ของเธอ ภายในเต็มไปด้วยเอกสาร แฟ้มสีดำ และอุปกรณ์ไอทีที่วางเรียงเป็นระเบียบ ทุกครั้งที่ประตูบานนั้นปิดลง มันเหมือนตัดขาดจากโลกภายนอก และกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่เธอใช้เชื่อมต่อกับ “โลกอีกด้าน” ที่ไม่มีใครในบ้านรับรู้
“บอส กลับเข้าห้องแล้วใช่ไหมครับ”
เสียงเจค ดังขึ้นจากจอวิดีโอคอลที่เข้ารหัสอย่างแน่นหนา ภาพชายวัยกลางคนในชุดสูทปรากฏขึ้น พร้อมข้อมูลตัวเลขที่เปิดอยู่ตรงหน้า
เขมจิราพยักหน้าเล็กน้อย เสียงเธอนุ่มท
