ท้องฟ้ายามเย็นทอดเงาสีส้มอมชมพูคลุมไปทั่วแนวเขา รถสีดำแล่นกลับเข้าลานจอดคฤหาสน์ เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมความเงียบที่เข้ามาแทนที่ เขมจิราก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าอ่อนล้า เธอแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงหลังบ่ายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและคำพูดที่แทงใจ แต่พอก้าวเข้าสู่บ้าน กลิ่นอาหารหอมอบอวลกลับทำให้บรรยากาศอุ่นขึ้นอย่างแปลกประหลาด
เธอเห็นคุณปราบยืนอยู่ในครัว ใส่ผ้ากันเปื้อนสีเข้ม แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นสูง เขากำลังจัดจานอาหารลงบนถาดด้วยท่าทีจริงจังราวกับกำลังทำงานสำคัญ ไม่ใช่แค่มื้อเย็นธรรมดา เมื่อเธอก้าวเข้ามา เขาหันมายิ้มบาง ๆ ให้ ดวงตาไม่เอ่ยถามว่าเธอเจออะไรมา ราวกับรับรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว
“คุณไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนสิ เดี๋ยวผมจัดโต๊ะรอคุณลงมาทานพร้อมกัน” น้ำเสียงทุ้มเรียบง่าย แต่แฝงความใส่ใจที่ไม่ต้องอธิบาย
ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็นั่งลงที่โต๊ะอาหาร กลางโต๊ะมีเพียงอาหารไม่กี่อย่าง ข้าวสวยร้อน ๆ แกงจืดซุปไก่ก
