ช่วงเวลาเย็นหกโมงตรงที่เคยเป็นเหมือนสัญญาณแห่งความอุ่นใจสำหรับเขมจิรา ค่อย ๆ เลื่อนคลาดช้าลงในแต่ละวัน บางวันคุณปราบมาถึงเกือบสองทุ่ม บางวันก็เพียงทักเธอสั้น ๆ ก่อนบอกว่ายังติดประชุม บางวันเขาไม่มาเลย ส่งเพียงข้อความสั้น ๆ ที่ดูเย็นชากว่าที่ควร
“วันนี้เหนื่อยมาก ขอโทษนะ” ข้อความที่อ่านดูปกติ แต่ก็ว่างเปล่าจนแทบไม่มีอะไรให้ยึดเหนี่ยว และเขมจิรา ก็เรียนรู้ที่จะไม่ถามอะไรเพิ่ม
สตูดิโอของเธอยังคงเปิดทุกวัน เพลงยังถูกแต่งขึ้นใหม่ทุกสัปดาห์ ลูกค้ายังเดินเข้าออกเหมือนเคย แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้าของสตูดิโอผู้สง่างามนั่งแต่งเพลงด้วยหัวใจที่ค่อย ๆ ปริแตกทุกวัน เธอยังคงนั่งอยู่หน้าเปียโน กดคอร์ดเดิมซ้ำ ๆ ฟังเสียงกีตาร์แห้ง ๆ ซ้ำไปซ้ำมาเพื่อหลอกตัวเองว่าเธอยังมีสมาธิ ทั้งที่ในใจเอาแต่เฝ้ารอประตูไม้บานเดิมจะเปิดออก และเขาจะเดินเข้ามาเหมือนเมื่อก่อน แต่มันไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว
“คุณปราบวันนี้ไม่มาเหรอคะ?
