หลายเดือนผ่านไป เช้าวันอาทิตย์ที่ฟ้าสีฟ้าอ่อนปนหมอกจาง ๆ คลุมปลายดอยสุเทพ เขมจิราตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ข้างหมอน
หน้าจอปรากฏชื่อที่เธอคุ้นตา คุณปราบ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ความแปลกใจตีขึ้นมาในอก เพราะมันนานมากแล้วที่เขาไม่เคยโทรมาหาเธอแต่เช้าแบบนี้ โดยเฉพาะในวันหยุด นับตั้งแต่ผ่านงานเลี้ยงครบรอบหนึ่งปีของสตูดิโอเมื่อเดือนที่แล้ว ซึ่งก็เป็นคืนสุดท้ายที่เขามานอนกับเธอ หลังจากนั้นเขาก็เงียบหายไปอีกตามเคย
เสียงปลายสายทุ้มต่ำเอ่ยเพียงสั้น ๆ “แต่งตัว เดี๋ยวไปเดินเล่นกัน”
หัวใจเธอเต้นเร็วอย่างไม่อาจควบคุม เธอรีบลุกอาบน้ำแต่งตัวอย่างตั้งใจ เลือกเดรสผ้าลินินสีอ่อนที่รับกับแสงเช้าของเชียงใหม่ หวังว่าบางทีนี่อาจเป็นโอกาสได้พูดคุยปรับความเข้าใจ
พอลงมาถึงลานจอดรถของคอนโดริมถนนเจริญประเทศ ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำปิง เห็นวิวเมืองเชียงใหม่และเงาดอยหลวงเชียงดาวอยู่ไกล ๆ เธอก็ต้องชะงักก
