แสงบ่ายแก่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งของคอนโดชั้นสูง ไล้ไปตามพื้นไม้สีอบอุ่นจนเหมือนตั้งใจจะบอกให้เธอรู้ว่าค่ำคืนนี้กำลังใกล้เข้ามา
เขมจิรานั่งอยู่หน้ากระจก โต๊ะเครื่องแป้งเต็มไปด้วยขวดน้ำหอม เครื่องสำอาง และหวีที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ เธอเลือกแต่งหน้าโทนบางเบา ผิวใส คิ้วคมเรียว ลิปสีกุหลาบซีด แต่ทุกเส้นสายที่ลงแปรงยังคงคมกริบและเนี๊ยบในแบบที่เป็นเธอ
มือหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นมือถือวางเงียบอยู่ด้านข้าง ไม่มีการแจ้งเตือน ไม่มีข้อความตอบกลับ ทั้งที่เธอรู้ว่าเขาอ่านแล้ว นั่นแหละที่ทำให้หัวใจเธอเหมือนถูกกดลงไปใต้ผืนน้ำอีกครั้ง
ถ้าวันนี้ไม่เจอคุณสิงห์แล้วดึงเขาเข้ามาให้ช่วยเรื่องเควิน เธอคงจะหลุดปากโทรหาเขาไปแล้ว แต่เพียงแค่คิดถึงคำตอบที่อาจจะได้ ความเฉยชา การปฏิเสธ หรือการไม่ตอบรับ ก็ทำให้เธอรู้ว่ามันจะเจ็บยิ่งกว่าเดิม
เธอพยายามจดจ่อกับการลงมาสคาร่า แต่สายตากลับเหม่อไปเรื่อย กระทั่งแสงน
