สนามบินสุวรรณภูมิ อากาศในโถงขาเข้าคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงล้อกระเป๋าเดินทางเสียดสีกับพื้นหินเงา เสียงประกาศเที่ยวบินดังก้อง สะท้อนกับเพดานสูง กลืนหายไปในความรีบเร่งของผู้โดยสารนับร้อย
เขมชาติยืนอยู่ริมแนวกั้น ชุดลำลองของเขาเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับ กางเกงสแล็กเข้ารูป มือข้างหนึ่งถือช่อดอกไม้เล็ก ๆ อีกข้างถือโทรศัพท์แนบหู เสียงของเขาเรียบ เร่ง และสั้นกระชับเหมือนคนที่ต้องควบคุมอะไรหลายอย่างในเวลาเดียวกัน
แต่เมื่อประตู Arrival เปิดออก ร่างของหญิงสาวในชุดเดินทางสีเบจอ่อนก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับเบบี๋ตัวน้อยในเป้อุ้มหน้าอก เขมชาติกลับกลายเป็นอีกคนไปในทันที
“เมษา” เสียงของเขาเบาเกินกว่าจะได้ยินจากใครอื่นนอกจากเธอ
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ยิ้มทั้งน้ำตา “คุณเขมชาติ”
เขาก้าวเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว โอบกอดทั้งเธอและลูกสาวในคราวเดียว ใบหน้าซุกอยู่ที่กลุ่มผมนุ่มของลูก ดวงตาหลับแน่นราวกับต้องการหยุดทุก
