วันต่อมา โรงแรมหรูใจกลางทองหล่อ แสงไฟจากโคมคริสตัลบนเพดานสะท้อนกับผิวโต๊ะหินอ่อนและกระจกใสในล็อบบี้หรู เขมจิรายืนรออยู่ที่มุมโซฟากำมะหยี่สีเข้ม ร่างระหงในเดรสยาวบางเบาสีเทานวล สะโพกเล็กแนบแน่นบนขอบเบาะ เธอกอดตัวเองไว้หลวม ๆ ทั้งที่ในห้องแอร์ไม่หนาวเลยแม้แต่นิด
เสียงรองเท้าหนังของชายคนหนึ่งกระทบพื้นดังชัดเจนขึ้นทุกขณะ ก่อนที่เขาจะปรากฏตัวขึ้นที่มุมทางเดิน
คุณปราบมาในสูทสีดำเรียบ แต่เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนเล็กน้อย ทำให้ดูไม่เป็นทางการเกินไป ดวงตาคมเข้มสบกับเธอทันที
“ปราบ!” เขมจิราลุกพรวดเข้าไปกอดเขาอย่างหมดแรง เธอฝังใบหน้าลงที่อกเขา พร้อมกับเสียงสั่นเบา ๆ “ปราบ ฉันกลัว...”
คุณปราบกอดเธอแน่น ดวงตากวาดมองที่ต้นคอของเธอ แล้วชะงัก “นี่มันทำร้ายคุณตรงไหนอีกไหม?” เสียงเขาเย็นแต่เค้นลมหายใจไว้แน่น
เขมจิราสบตาเขา ก่อนตอบเบา ๆ “มันแค่บีบคอ แล้วก็ขู่...”
คุณปราบขมวดคิ้วทันที “ขู่อะไรคุณ?”
“มันบอก
