ตอนที่16

..เฮ้ยยยย! เอาจริงดิพี่คิน นอนบนโซฟาด้วยกันเนี่ยนะ แคบขนาดนี้มันจะเหลือที่ว่างตรงไหนให้หายใจเล่า แล้วหัวใจฉันเนี่ย จะเต้นแรงแข่งกับกลองชุดวงร็อกไปถึงไหน.. ผิงผิงพยายามดิ้นขลุกขลักอยู่บนแผงอกกว้างที่แข็งปั๋งยังกับกำแพงเมืองจีน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นสบู่จางๆ จากตัวพี่คินมันลอยเข้าจมูกจนเธอเริ่มจะเคลิ้ม ..หยุดนะยัยผิง! ท่องไว้... หนี้สิบล้านๆ เขาคือเจ้าหนี้ ไม่ใช่หมอนข้าง.. "พี่คิน! ปล่อยผิงก่อนค่ะ ผิงหายใจไม่ออก ตัวพี่คินหนักยังกับควายธนูเลยนะ" ผิงผิงแหวใส่เสียงสั่น "ควายธนูเหรอ" คินทวนคำพลางกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายสุดๆ "ถ้าผมเป็นควายธนู... เธอก็คงเป็นหญ้าอ่อนที่ผมน่าจะอยากกินที่สุดตอนนี้แหละ" "พี่คิน! ปากเสีย! ใครเป็นหญ้าอ่อนกันคะ ผิงเป็น... เป็นตะบองเพชรต่างหาก หนามเยอะนะบอกเลย" "หนามเยอะ... แต่ก็นุ่มดีนะ" คินไม่พูดเปล่า แต่เขากลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนผิงผิงรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของคนตัวสูงที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นอยู่ใต้ฝ่ามือเธอ ..โอ้โห... ใจพี่แกก็เต้นแรงเหมือนกันนี่หว่า หรือว่าพี่คินจะแอบตื่นเต้น? ไม่สิ... คนหน้านิ่งแบบนี้อาจจะเป็นโรคหัวใจโตก็ได้ ใครจะไปรู้ . "พี่คินคะ... โซฟามันแคบนะ ผิงจะตกอยู่แล้วเนี่ย" ผิงผิงพยายามหาข้ออ้างร้อยแปดเพื่อหนีออกจากสถานการณ์ชวนสยิวนี้ "ตกก็ตกมาที่ตัวผม... ผมรับไว้เอง" คินพูดเสียงพร่าข้างหู "นอนนิ่งๆ เถอะผิง... ผมเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ขอแค่กอดไว้เฉยๆ ไม่ทำอะไรหรอก" "กอดเฉยๆ จริงๆ นะคะ ห้ามมือบอนนะพี่คิน ไม่งั้นผิงจะกัดหูพี่จริงๆ ด้วย!" "เออ... สัญญาลูกผู้ชายเลย" คินหลับตาลง พลางซุกหน้าลงกับกลุ่มผมของผิงผิงเบาๆ "ฝันดีนะ... ยัยบื้อ" ..ฝันดีกะผีดิ! ใครจะไปหลับลงวะเนี่ย.. ผิงผิงนอนเกร็งเป็นรูปปั้นครึ่งคนครึ่งเป็ดเหลือง ตาค้างจ้องมองเพดานคอนโดหรูท่ามกลางความมืด เธอได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของพี่คินที่บอกให้รู้ว่าเขาหลับไปแล้วจริงๆ ..หลับง่ายจังวะ... หรือว่าพี่แกเพลียจากการไปซัดกับนักเลงจริงๆ ขอบคุณนะพี่คิน... ที่ปกป้องผิงขนาดนี้.. เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ผิงผิงเริ่มจะทนความง่วงไม่ไหว ความอุ่นจากอ้อมกอดพี่คินมันเริ่มทำงานเหมือนฮีตเตอร์ชั้นดี เธอค่อยๆ ขยับตัวหาท่าที่สบายที่สุด แล้วเผลอซุกหน้าลงกับไหล่กว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว เช้าวันต่อมา... แสงแดดรำไรสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของคอนโดเข้ามาแยงตา ผิงผิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ..อื้มมม... หมอนข้างวันนี้มันอุ่นจังวะ แถมมีกลิ่นกาแฟจางๆ ด้วย... หือ? กลิ่นกาแฟ.. ผิงผิงสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าเธอยังคงนอนเกยอยู่บนตัวพี่คิน และที่แย่ไปกว่านั้น... ขาข้างหนึ่งของเธอพาดทับอยู่บนขาของเขาในท่าทางที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ เด็กเลี้ยง ธรรมดา แต่มันเหมือน เมีย ชัดๆ! "ตื่นแล้วเหรอ... ยัยน้ำลายยืด" เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านบน ผิงผิงเงยหน้ามอง เห็นพี่คินนอนลืมตาอยู่ก่อนแล้ว สายตาคมกริบนั่นจ้องมองเธอด้วยความเอ็นดู ..ที่ผิงผิงคิดไปเองว่ามันคือความสะใจ.. "เฮ้ย! พี่คิน! ผิง... ผิงไม่ได้น้ำลายยืดนะ!" ผิงผิงรีบตะครุบปากตัวเอง ..ชิบหายแล้ว... ยืดจริงป่ะวะเนี่ย เสียลุคนางเอกหมดเลยยัยผิงเอ๊ย.. "ยืดจนเปียกเสื้อผมหมดแล้วเนี่ย... ดูสิ" คินชี้ไปที่ไหล่เสื้อยืดสีดำของเขาที่มีรอยเปื้อนเป็นวงจางๆ "ผิงขอโทษค่ะ! เดี๋ยวผิงซักให้... หรือจะให้ผิงเลียออกดีคะ เอ๊ย! ไม่ใช่!" ผิงผิงหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด "ผิงหมายถึง... เดี๋ยวผิงเอาผ้ามาชุบน้ำเช็ดให้ค่ะ" "ไม่ต้อง... เดี๋ยวผมจัดการเอง" คินลุกขึ้นนั่งอย่างคล่องแคล่ว พลางบิดขี้เกียจจนกล้ามแขนขึ้นเป็นลูกๆ ทำเอาผิงผิงตาค้าง ..โอ้แม่เจ้า... ซิกแพคนั่นมันของจริงใช่ไหมพี่คิน! น่าเอาหน้าไปไถจริงๆ เอ๊ย! ไม่ได้นะยัยผิง ท่องไว้... ศีลธรรมๆ.. "ไปอาบน้ำซะ... วันนี้เราต้องเข้าบริษัท" คินสั่งพลางเดินไปที่ห้องครัว "บริษัท? ไหนพี่คินบอกว่าจะไปร้านอุ่นไงคะ" "วันนี้มีประชุมบอร์ดบริหาร... และเธอต้องไปในฐานะ ผู้ช่วยส่วนตัว ของผม" คินหันมามองด้วยหน้านิ่งๆ "ผมบอกแล้วไง... ว่าต้องอยู่กับผม 24 ชั่วโมง" ..ผู้ช่วยส่วนตัว ผิงเนี่ยนะ! จะไปช่วยอะไรพี่คินได้คะ ช่วยชงกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญ หรือช่วยทำโปรเจกต์พันล้านพังดีล่ะเนี่ย.. "พี่คินคะ... ผิงไม่มีชุดใส่ไปบริษัทนะ ผิงมีแต่ชุดเป็ดเหลืองกับเสื้อยืดคอกลมนะพี่" "ในตู้เสื้อผ้ามีชุดที่ผมสั่งมาให้ใหม่... เลือกดูเอาเอง" ผิงผิงรีบวิ่งเข้าห้องนอนไปเปิดตู้เสื้อผ้าดู และเธอก็ต้องตาค้างอีกรอบ เมื่อเห็นชุดสูทผู้หญิงสีครีมสุดหรูที่ดูยังไงก็ราคาหลักหมื่นวางเรียงรายอยู่ พร้อมกับกระเป๋าแบรนด์เนมที่เข้าชุดกัน ..พี่คิน... พี่จะรวยเกินไปแล้วนะเนี่ย นี่กะจะแปลงโฉมฉันให้เป็นนางพญาเลยเหรอวะ.. หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ผิงผิงเดินออกมาจากห้องในชุดสูทสีครีมที่พอดีตัวเป๊ะ ผมยาวที่เคยรวบเป็นมวยยุ่งๆ ถูกปล่อยสลวยและหนีบให้ตรงดูเป็นผู้ดีสุดๆ คินที่ยืนจิบกาแฟรออยู่ถึงกับชะงักไปสามวิ สายตาเขาจ้องมองผิงผิงตั้งแต่หัวจรดเท้าจนเธอทำตัวไม่ถูก "เป็นไงคะพี่คิน... ดูดีไหม หรือดูเหมือนพนักงานต้อนรับหน้าบริษัทมากกว่า" ผิงผิงถามพลางจัดเสื้อผ้าอย่างเคอะเขิน "ดูดี... จนผมอยากจะเปลี่ยนใจไม่พาเธอออกไปข้างนอกเลย" คินพูดเสียงเรียบแต่แววตาสั่นไหว "ฮะ? ทำไมคะ ผิงใส่ชุดนี้แล้วดูตลกเหรอ" "เปล่า... ดูสวยจนผมกลัวว่าไอ้พวกบอร์ดบริหารนั่นจะเอาแต่จ้องเธอจนไม่เป็นอันประชุม" คินเดินเข้ามาใกล้ พลางจัดปกเสื้อให้เธออย่างเบามือ "จำไว้นะผิง... อยู่ข้างผมตลอดเวลา อย่าไปยิ้มให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" ..แหม... พ่อคุณเอ๊ย หึงหน้านิ่งอีกล่ะนะ ผิงจะไปยิ้มให้ใครได้คะ แค่เห็นหน้าพวกผู้ใหญ่ในบริษัทผิงก็เยี่ยวเหนียวแล้ว.. "รับทราบค่ะบอส! ผิงจะทำหน้านิ่งเหมือนพี่คินเป๊ะๆ เลยค่ะ ดูนะ... อึ๊บ!" ผิงผิงพยายามทำหน้านิ่งแบบคิน แต่มันกลับดูเหมือนคนปวดท้องเมนส์จนคินหลุดหัวเราะหึๆ ออกมา "พอเถอะ... หน้าเดิมเธอน่ะดีแล้ว" รถหรูของคินเลี้ยวเข้าสู่ตึกสำนักงานใหญ่ของตระกูลวรโชติเมธีที่สูงเสียดฟ้า ผิงผิงเดินตามหลังพี่คินเข้าไปในตึกท่ามกลางสายตาของพนักงานนับร้อยที่จ้องมองมาด้วยความสงสัย "นั่นใครน่ะ แฟนใหม่คุณคินเหรอ สวยจังเลย" เสียงซุบซิบดังแว่วมาเข้าหู ผิงผิงเดินยืดอก ..ทำใจดีสู้เสือไว้ยัยผิง แกเป็นผู้ช่วยส่วนตัวนะโว้ย ไม่ใช่พนักงานล้างจานแล้ว.. แต่พอลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด และเห็นพราวฟ้ายืนกอดอกรออยู่หน้าห้องประชุมพร้อมกับคุณหญิงแม่... ผิงผิงก็รู้สึกเหมือนขาสั่นพั่บๆ ขึ้นมาทันที "มาจนได้นะคิน... แล้วนี่เอา แม่นกต่อ มาด้วยทำไมคะ" พราวฟ้าจิกตาใส่ผิงผิงแทบหลุด "เขาคือผู้ช่วยผม... และเขามีสิทธิเข้าประชุมนี้พอๆ กับทุกคน" คินตอบเสียงแข็งพลางจูงมือผิงผิงเดินผ่านหน้าพราวฟ้าไปอย่างโนสนโนแคร์ ภายในห้องประชุมใหญ่ บรรยากาศตึงเครียดมาก ผิงผิงนั่งลงข้างๆ คิน ท่ามกลางพวกผู้ใหญ่หน้าดุที่จ้องมองเธอเหมือนเป็นสิ่งแปลกปลอม ..โอ๊ยยย... อยากมุดโต๊ะลงไปตอนนี้เลย พี่คินช่วยผิงด้วยยย.. การประชุมเริ่มไปได้สักพัก จู่ๆ ก็มีเรื่องของ การทุจริตในโครงการใหม่ ถูกหยิบยกขึ้นมา และที่ร้ายไปกว่านั้น... หลักฐานบางอย่างมันดันโยงมาถึงชื่อของพ่อบุญธรรมผิงผิง "คุณคินครับ... ดูเหมือนว่าพ่อของผู้ช่วยคุณจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการยักยอกเงินโครงการนี้นะครับ" กรรมการคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมโชว์เอกสารบนจอใหญ่ ผิงผิงหน้าซีดเผือด ..พ่อเนี่ยนะ พ่อจะไปยักยอกเงินได้ไง พ่อยังใช้แอปธนาคารไม่เป็นเลยนะพี่! นี่มันโดนใส่ร้ายชัดๆ.. "ไม่จริงค่ะ! พ่อผิงไม่มีทางทำแบบนั้น" ผิงผิงเผลอโพล่งออกมากลางที่ประชุม