ตอนที่17

เสียงฮือฮาดังระงมไปทั้งห้องประชุมเมื่อผิงผิงโพล่งออกไปแบบนั้น สายตาของผู้หลักผู้ใหญ่ในบอร์ดบริหารนับสิบคู่จ้องเขม็งมาที่พนักงานตัวเล็กๆ ในชุดสูทราคาแพงที่ดูจะหลวมไปนิดเพราะเจ้าตัวกำลังสั่นเป็นเจ้าเข้า ..โอ๊ยยย ยัยผิง ปากไวอีกแล้วไงแก นี่มันห้องประชุมระดับพันล้านนะโว้ย ไม่ใช่ร้านส้มตำหน้าปากซอยที่จะมาเถียงฉอดๆ ได้ แต่จะให้ทำยังไงล่ะ พ่อฉันเป็นคนซื่อๆ ขนาดกดโอนเงินในแอปธนาคารยังต้องเรียกฉันไปช่วยดูทุกที จะไปยักยอกเงินบริษัทระดับชาติได้ไง บ้าไปแล้ว.. "ใจเย็นๆ ผิง..." คินพูดเสียงเรียบแต่มือหนาเลื่อนมาบีบมือเธอไว้ใต้โต๊ะประชุมแน่น เหมือนจะบอกว่า อยู่กับผมไม่ต้องกลัว "เย็นไม่ลงแล้วค่ะพี่คิน ดูเขาสิคะ เอาชื่อพ่อผิงขึ้นจอตัวเบ้อเริ่มขนาดนั้น พ่อผิงชื่อนายสมชาย ไม่ใช่นายขโมยนะ" ผิงผิงกระซิบเสียงเครือ น้ำตาเริ่มจะคลอเบ้าด้วยความโกรธ "หึ... คินคะ พราวบอกแล้วไงว่ายัยเด็กนี่น่ะมันมีเบื้องหลัง ไม่แปลกหรอกที่คนเป็นพ่อจะร่วมมือกับคนในบริษัทเพื่อโกงเงินน่ะ" พราวฟ้าเหยียดยิ้มสะใจพลางปัดมือไปมาเหมือนรำคาญ "หลักฐานก็คาตาขนาดนี้ ยังจะกล้าหน้าด้านเถียงอีกเหรอคะ" คินไม่ได้มองหน้าพราวฟ้าแม้แต่นิดเดียว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางนิ่งสงบแต่รังสีอำมหิตนี่แผ่ซ่านจนกรรมการที่นั่งใกล้ๆ ถึงกับต้องขยับเก้าอี้หนี "คุณสมพร... หลักฐานที่คุณเอาขึ้นจอนี่ มาจากแผนกไหนครับ" คินถามกรรมการคนที่เปิดประเด็นด้วยเสียงนิ่งๆ "มาจาก... จากฝ่ายจัดซื้อครับคุณคิน มีลายเซ็นกำกับชัดเจนว่าเป็นนายสมชายคนนี้แหละที่เซ็นรับเงินค่าวัสดุก่อสร้างที่เกินจริงไปสิบล้าน" คุณสมพรตอบตะกุกตะกัก ..ลายเซ็นเหรอ? พ่อฉันเขียนหนังสือยังโย้ไปเย้มายังกับลายแทงขุมทรัพย์ จะไปเซ็นเอกสารบริษัทใหญ่โตขนาดนี้ได้ไงวะ.. "ขอดูเอกสารตัวจริงหน่อยค่ะ ผิงจำลายเซ็นพ่อผิงได้" ผิงผิงฮึดสู้ ยืนขึ้นประจันหน้าบ้าง คินมองผิงผิงแวบหนึ่งก่อนจะหันไปทางจอภาพ "ไม่ต้องดูตัวจริงหรอกครับ... เพราะเอกสารชุดนี้มันเป็นของปลอม" ทั้งห้องเงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้า พราวฟ้าหน้าเสียทันที "คิน! คินเข้าข้างยัยนี่จนมองข้ามความถูกต้องเลยเหรอคะ" "ผมมองเห็นสิ่งที่พวกคุณแกล้งมองไม่เห็นต่างหาก" คินหยิบรีโมตคอนโทรลมาจิ้มที่จอภาพ "สังเกตไหมครับว่าวันที่ในเอกสารฉบับนี้ คือวันที่ 15 เดือนที่แล้ว... ซึ่งเป็นวันที่นายสมชาย พ่อของผิงผิงโดนพวกเสี่ยเบิ้มจับตัวไปขังไว้ในโกดังร้าง แล้วเขาจะเอาเวลาที่ไหนมาเซ็นรับเงินที่นี่" ..เอ้อจริงด้วย! พี่คินความจำดีฉิบเป๋ง! ขนาดฉันยังลืมวันลืมคืนไปแล้วนะเนี่ย.. ผิงผิงแอบชูนิ้วโป้งให้พี่คินในใจ ..หล่ออย่างเดียวไม่พอ สมองยังระดับอัจฉริยะอีกนะบอสฉัน.. "เอ่อ... คือ... เรื่องนั้นอาจจะเป็นการเซ็นย้อนหลังก็ได้นะครับคุณคิน" คุณสมพรพยายามแถแถกไปเรื่อย "งั้นดูนี่ต่อ..." คินเปิดคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่เขาแอบให้ภีมไปดึงมาเมื่อเช้า "นี่คือคลิปจากห้องฝ่ายจัดซื้อในวันที่มีการออกเช็คเงินสด... คนที่เดินเข้าไปเซ็นรับไม่ใช่คนในรูป แต่เป็นพนักงานที่เพิ่งลาออกไปเมื่อวาน ซึ่งผมได้ข่าวมาว่า... เป็นคนสนิทของคุณพราวฟ้าด้วย ใช่ไหมครับ" คราวนี้พราวฟ้าหน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม "คะ... คิน พูดอะไรคะ พราวไม่รู้เรื่อง" "ผมยังไม่ได้บอกว่าพราวเกี่ยว... พราวจะรีบร้อนทำไมครับ" คินพูดพลางยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็น "เรื่องนี้ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายจัดการลากคอคนบงการมาให้ได้ภายในวันนี้ ใครที่คิดจะใช้ผิงผิงเป็นเครื่องมือเล่นงานผม... เตรียมตัวหาทนายเก่งๆ ไว้ได้เลย" คุณหญิงนภาที่นั่งเป็นประธานอยู่หัวโต๊ะมองลูกชายตัวเองด้วยสายตาพึงพอใจ "คินจัดการได้ดี... งั้นเรื่องนี้ปิดประชุมไปก่อน ส่วนใครที่มีส่วนเกี่ยวข้อง เตรียมรอรับหนังสือเรียกตัวจากตำรวจได้เลย" พอออกจากห้องประชุม ผิงผิงแทบจะเข่าอ่อนล้มลงไปกองกับพื้นถ้าพี่คินไม่คว้าเอวไว้ก่อน "พี่คิน... ขอบคุณนะคะ ผิงนึกว่าพ่อจะซวยซะแล้ว" ผิงผิงเงยหน้ามองด้วยแววตาซาบซึ้ง "พี่คินรู้ได้ไงคะว่าพวกนั้นจะเล่นงานผิงเรื่องนี้" "ผมรู้ตั้งแต่วันที่ภีมบอกว่ามีคนแอบสืบประวัติครอบครัวเธอแล้ว..." คินจูงมือเธอเดินไปที่ลิฟต์ "คนอย่างผม... ถ้าจะปกป้องใคร ผมไม่ปล่อยให้มีช่องโหว่หรอก" ..โอ้โห... คำพูดพี่แกนี่มันหล่อกระชากใจจริงๆ ว่ะ ยัยผิงเอ๊ย แกโชคดีแค่ไหนที่มีบอสหน้านิ่งแต่หัวใจนิ่งยิ่งกว่าหิน (แต่แสนดี) แบบนี้.. "แล้วพี่พราวฟ้าล่ะคะ พี่คินจะเอาผิดเขาจริงๆ เหรอ" "ถ้าพราวทำ... พราวก็ต้องรับผิดชอบ" คินตอบเสียงแข็ง "ผมเตือนแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเธอ" พอลิฟต์ปิดลง พี่คินก็หันมามองผิงผิงที่ยังคงหน้าแดงๆ เพราะโดนเขาโอบเอวอยู่ "เป็นไง... เหนื่อยไหม" "เหนื่อยสิคะพี่คิน! หัวใจผิงทำงานหนักยิ่งกว่าพนักงานโรงงานอีกเนี่ย วันเดียวโดนทั้งใส่ร้าย โดนทั้งเข้าประชุมบอร์ด ผิงอยากกลับไปล้างแก้วที่ร้านอุ่นไอแล้วค่ะ" "งั้นเดี๋ยวเย็นนี้ผมพาไปกินสเต๊กเจ้าอร่อยเป็นการปลอบใจ... ตกลงไหม" "สเต๊กเหรอคะ! เอาค่ะเอา! ผิงขอสั่งแบบชิ้นใหญ่ยักษ์เลยนะพี่คิน ล้างแค้นความหิวเมื่อกี้" ผิงผิงยิ้มร่า ..แหม มีเจ้านายเป็นสายเปย์นี่มันดีจริงๆ แฮะ ถึงจะหน้านิ่งไปนิดแต่กระเป๋าหนักแบบนี้ผิงยอมเป็นเด็กเลี้ยงตลอดไปเลยจ้า.. แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินไปที่ที่จอดรถ สายตาของผิงผิงก็ไปสะดุดเข้ากับเงาตะคุ่มๆ หลังเสาไฟฟ้าหน้าตึกบริษัท... ..เอ๊ะ... นั่นมันลูกน้องเสี่ยเบิ้มคนเมื่อวานนี่นา! มันมาทำอะไรที่นี่อีกวะ? หรือว่าเรื่องนี้มันยังไม่จบง่ายๆ.. ผิงผิงสะกิดแขนคินเบาๆ "พี่คินคะ... ดูโน่นสิคะ" คินมองตามนิ้วผิงผิงไป แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อกี้กลับมาเย็นชาทันที "มันยังกล้ามาแถวนี้อีกเหรอ..." เขาพึมพำ "ผิง... ไปรอในรถ ล็อกรถให้แน่น ห้ามลงมาเด็ดขาด" "พี่คิน! พี่จะไปบวกกับมันอีกแล้วเหรอคะ" "ผมไม่ได้ไปบวก... ผมแค่จะไป เคลียร์ ให้จบๆ ไป" คินดันตัวผิงผิงเข้าไปในรถ "เชื่อใจผมนะ... แป๊บเดียว"