ตอนที่42

หลังจากฝูงชนนักข่าวเริ่มซาลงและคุณอาถูกหิ้วปีกไปสงบสติอารมณ์ที่โรงพัก ผิงผิงก็ถูกคินจูงมือฝ่าความวุ่นวายกลับขึ้นมาที่ห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุด บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ผิงผิงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เหมือนคนเพิ่งวิ่งร้อยเมตรมา .. รอดแล้วยัยผิง นึกว่าจะต้องไปนั่งกินข้าวแดงแทนส้มตำซะแล้ว ดีนะที่พี่คินเขามีไพ่ตายซ่อนไว้ ไม่อย่างนั้นผิงคงได้กลับไปล้างจานจนมือเปื่อยจริงๆ แน่ แต่ดูพี่คินสิ พออยู่กันสองคนก็กลับมาทำหน้าเป็นรูปปั้นเหมือนเดิมอีกละ พี่จะนิ่งไปถึงไหนคะเนี่ย .. ผิงผิงเหลือบมองชายหนุ่มที่กำลังถอดสูทแขวนไว้อย่างเนี๊ยบ คินขยับเนกไทให้หลวมลงพลางเดินมาหยุดตรงหน้าผิงผิง แววตาที่เคยมองคนอื่นอย่างเย็นชา บัดนี้มันเหลือเพียงความนุ่มนวลที่ทำเอาคนมองเริ่มทำตัวไม่ถูก "ผิง.. จำได้มั้ยที่ผมบอกว่าถ้าจบเรื่องนี้แล้วผมจะคิดบัญชีรางวัลกับเธอ" คิ