ตอนที่39

วรโชติเมธีตอนนี้มันช่างบีบหัวใจยิ่งกว่าตอนผิงผิงล้างจานแล้วทำจานกระเบื้องเคลือบแตกซะอีก พี่น้ำส้ม เลขาฯ มือขวาที่เคยดูคล่องแคล่วและเนี๊ยบอยู่ตลอดเวลา บัดนี้นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟาหรู ใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจนดูไม่จืด ผิงผิงที่เพิ่งโดนพี่คินลากตัวกลับมาถึงกับยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก จะโกรธก็โกรธไม่ลง จะสงสารก็ยังมีความระแวงติดอยู่ในใจ .. อะไรกันเนี่ยพี่น้ำส้ม ทำไมถึงมาร้องไห้กระจองอแงแบบนี้ล่ะ หรือว่าเรื่องเอกสารที่นนท์เอามาให้ผิงดูจะเป็นเรื่องจริง พี่เป็นคนช่วยพี่คินทำลายบ้านผิงจริงๆ ใช่ไหม.. ผิงผิงยืนกำชายเสื้อที่ยังชื้นน้ำฝนแน่น แววตาที่มองไปยังพี่น้ำส้มเต็มไปด้วยคำถาม "น้ำส้ม... เลิกพร่ำเพ้อแล้วพูดความจริงออกมาให้หมด" คินพูดเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพลางจ้องหน้าเลขาฯ ของตัวเองอย่างกดดัน "ส้ม... ส้มขอโทษค่ะคุณคิน ส้มไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ" พี่น้ำส้ม