ตอนที่2

หลังจากที่รอดพ้นจากนาทีชีวิตตอนสัมภาษณ์งานมาได้แบบหวุดหวิด ผิงผิง ก็พบว่างานแรกที่บอสหน้าตายมอบหมายให้มันไม่ใช่การกวาดพื้นหรือเช็ดโต๊ะอย่างที่คิด แต่มันคือการเผชิญหน้ากับ ‘ลุงวินชุดว่ายน้ำ’ ที่กำลังทำหน้ายักษ์ใส่เธออยู่ตรงหน้า "ว่ายังไงแม่หนู สูตรลับปวดหายของเอ็งน่ะ จะได้กินชาตินี้หรือชาติหน้า" ลุงวินโวยวายพลางเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสามช่า จนกระปุกทิชชู่สั่นพั่บๆ "ได้... ได้แล้วค่ะลุง! รอสักอึดใจเดียว รับรองว่าดื่มปุ๊บหายปวดปั๊บเหมือนได้ร่างใหม่เลยค่ะ" ผิงผิงตะโกนตอบพลางวิ่งหน้าตั้งกลับไปที่หลังเคาน์เตอร์ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอรีบคว้าโหลกาแฟขึ้นมาแต่ดันมือสั่นจนเกือบจะทำมันร่วงลงพื้น ดีที่มือใหญ่ของใครบางคนคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอเสียก่อน สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของ 'คิน' ทำเอาผิงผิงชะงักไปครู่หนึ่ง พอเงยหน้าขึ้นไปก็สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่นิ่งสนิทเหมือนเดิมเป๊ะ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ใช้มืออีกข้างดึงโหลกาแฟออกไปวางที่เดิม แล้วหยิบด้ามชงกาแฟมาใส่ผงกาแฟให้แทนด้วยท่าทางคล่องแคล่ว "บอสคะ... คือผิง..." เธอพยายามจะอธิบาย แต่คินกลับพูดขัดขึ้นมาเสียงเรียบ "ชงกาแฟไม่เป็น แล้วไปรับปากเขาทำไม" "ก็... ก็ลุงแกจะฟ้องกรมอนามัยนี่คะ ผิงก็เลยต้องแถ... เอ๊ย แก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน" ผิงผิงตอบเสียงอ่อย พลางมองบอสหน้าตายที่กำลังกดก้านชงกาแฟด้วยท่าทางเท่ระเบิด "บอสช่วยผิงหน่อยนะ นะคะบอส บอสหล่อที่สุดในสามโลกเลย" คินไม่ตอบ แต่หันไปกดปุ่มเครื่องชงกาแฟ เสียงเครื่องครางหึ่งๆ พร้อมกับน้ำกาแฟสีเข้มข้นที่ไหลลงสู่แก้ว กลิ่นหอมกรุ่นโชยมาแตะจมูกจนผิงผิงแอบเคลิ้ม ถ้าไม่ติดว่าเจ้าของร้านดุอย่างกับเสือนะ เธอคงจะยอมถวายตัวเป็นติ่งพี่คินไปนานแล้ว "สูตรลับของเธอ... คืออะไร" คินถามขึ้นโดยไม่หันมามอง "อ๋อ... ผิงกะว่าจะใส่น้ำตาลเยอะๆ ให้ลุงแกคึกคักไงคะ แล้วก็แอบโรยผงโกโก้ให้ดูแพงๆ หน่อย" คินถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นรอบที่ร้อยของวัน เขาหยิบน้ำผึ้งแท้มาหยดลงไปในแก้วแทนน้ำตาล แล้วโรยผงซินนามอน อบเชย กลิ่นหอมอ่อนๆ ลงไปปิดท้าย "เอานี่ไปเสิร์ฟ แล้วบอกลุงเขาว่าคือน้ำผึ้งป่าเดือนห้าผสมสมุนไพร" "โหบอส! โกหกเก่งกว่าผิงอีกนะเนี่ย" "ผมไม่ได้โกหก... ซินนามอนช่วยเรื่องระบบไหลเวียนเลือด น้ำผึ้งช่วยให้สดชื่น" เขาหันมามองด้วยสายตาดุๆ "ไปได้แล้ว ก่อนลุงเขาจะแก้ผ้าลงไปเล่นในน้ำตกจำลองหน้าร้าน" ผิงผิงรีบคว้าแก้วกาแฟแล้ววิ่งแจ๋วไปที่โต๊ะลุงวินทันที "มาแล้วค่ะลุง กาแฟอุ่นไอสูตรลับปวดหายคลายเส้น ของดีของเด็ดที่มีแค่แก้วเดียวในโลก" ลุงวินมองแก้วกาแฟแบบกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะค่อยๆ จิบเข้าไปอึกใหญ่ ผิงผิงลุ้นจนลืมหายใจ ยืนเกร็งจนตัวแข็งทื่อ "โอ้โฮฮฮฮฮ! มัน... มันร้อนแรงสยิวทรวงดีแท้ว่ะแม่หนู" ลุงวินตาเบิกโพลง "รสชาตินี้แหละที่ลุงตามหา มันเหมือนมีกระแสไฟวิ่งปรี๊ดไปตามสันหลังเลยว่ะ" "ใช่ไหมคะลุง เพราะมันมีส่วนผสมของซิน... เอ๊ย สมุนไพรหายากน่ะค่ะ" ผิงผิงเริ่มแถต่อด้วยความร่าเริงเมื่อเห็นว่ารอดตายแล้ว "เพื่อให้ได้ผลสูงสุด เดี๋ยวหนูแถมบริการนวดไหล่ฉบับบาริสต้ามือโปรให้ด้วยค่ะลุง" ว่าแล้วมือเล็กๆ ก็เริ่มบีบนวดลงบนบ่าแข็งๆ ของลุงวินทันที ลุงแกเคลิ้มจนคอพับคออ่อน ส่วนผิงผิงก็บีบเต็มแรงกะว่าให้ลุงแกจำความรู้สึกนี้ไปจนวันตาย จะได้ไม่ต้องกลับมาสั่งอะไรเพี้ยนๆ แบบนี้อีก ในขณะที่ผิงผิงกำลังนวดไป คุยไป (ตามประสาคนปากอยู่ไม่สุข) เธอก็ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจากหลังเคาน์เตอร์กำลังจ้องมองเธออยู่เงียบๆ คินมองภาพยัยพนักงานใหม่ที่กำลังนวดไหล่ให้ลูกค้าในชุดว่ายน้ำด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ความวุ่นวายที่ยัยคนนี้พามาด้วยมันทำลายความสงบของร้านอุ่นไอไปจนหมดสิ้น แต่น่าแปลก... ที่เขากลับไม่ได้รู้สึกรำคาญอย่างที่ควรจะเป็น "ไอ้หนู! นวดดีว่ะ เอาไปห้าสิบทิป" ลุงวินควักแบงก์ห้าสิบยับๆ ออกมาส่งให้ "อุ๊ยลุง! ไม่เป็นไรค่ะ เป็นน้ำใจ..." "รับไปเถอะ ผิง" เสียงทุ้มของคินดังขึ้นจากข้างหลัง "แล้วเอาไปใส่กล่องทิปรวมของร้าน" "งกจังเลยนะบอส..." ผิงผิงพึมพำเบาๆ แต่ก็ยอมรับเงินมาแต่โดยดี พอลุงวินเดินออกไปพร้อมกับฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ผิงผิงก็กลับมาที่เคาน์เตอร์ เตรียมตัวจะไปหาไม้ถูพื้นมาจัดการรอยดำบนพื้นต่อ แต่ทว่า... ความซวยระลอกสองก็พุ่งชนประตูร้านทันที กรุ๊งกริ๊ง! เสียงกระดิ่งร้านดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ลุงวิน แต่เป็นสาวน้อยคนหนึ่งที่แต่งตัวจัดเต็มยิ่งกว่าหลุดมาจากรันเวย์ปารีส เธอสวมชุดเดรสลูกไม้สีแดงสด ถือร่มคันโตสีเดียวกันเดินนวยนาดเข้ามาในร้าน "พี่คินขาาาา! น้องเหมยมาแล้วค่ะ" เสียงแหลมสูงทำเอาผิงผิงขนลุกเกรียว สาวน้อยที่ชื่อ 'เหมย' วิ่งปรี่เข้าไปหาคินที่เคาน์เตอร์ทันที เธอทำท่าทางออดอ้อนเหมือนแมวเห็นเจ้าของ "วันนี้มีกาแฟรสชาติ 'รักแรกพบ' ให้เหมยดื่มหรือยังคะ" ผิงผิงอ้าปากค้าง มองผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังเกาะแขนคิน (ซึ่งเจ้าตัวก็ยังนิ่งเป็นน้ำแข็งเหมือนเดิม) ในใจแอบหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูก รอยรักแรกพบอะไรกันแม่คุณ ร้านกาแฟนะไม่ใช่ร้านดอกไม้ "ไม่มี... มีแต่เอสเพรสโซ่" คินตอบเสียงเรียบ พยายามดึงแขนออกจากการเกาะกุมแบบเนียนๆ "โถ่ พี่คินล่ะก็... เย็นชากับเหมยตลอดเลย" เหมยทำหน้ามุ่ย ก่อนจะเหลือบมาเห็นพนักงานใหม่ที่ยืนเซ่ออยู่ข้างๆ "อ้าว! นี่ใครคะพนักงานใหม่เหรอ หน้าตาดู... เอ่อ... ธรรมดาจังเลยค่ะพี่คิน" อ้าวยัยคุณหนูร่มแดง มาว่าหน้าตาฉันธรรมดาเหรอจ๊ะ ผิงผิงเถียงในใจ แต่หน้าฉีกยิ้มกว้าง "สวัสดีค่ะ ชื่อผิงผิงค่ะ เป็นพนักงานเสิร์ฟและ คนดูแลความเรียบร้อย ของร้านนี้ค่ะ" "เหรอคะ... งั้นก็ดูแลความเรียบร้อยไปนะคะ อย่ามาวุ่นวายกับเจ้าของร้านของเหมยก็พอ" ผิงผิงรู้สึกเหมือนเห็นประกายไฟฟาดฟันกันกลางอากาศ เหมยสะบัดหน้าใส่เธอแล้วหันไปอ้อนคินต่อ "พี่คินคะ วันนี้เหมยอยากได้ลาเต้หัวใจสีชมพูค่ะ ทำให้นะคะ" คินไม่ตอบ แต่หันมามองทางผิงผิง "ผิง... ไปเอาไม้ถูพื้นมาจัดการตรงนั้นให้เสร็จ" "ค่ะบอส" ผิงผิงรับคำเสียงดังฟังชัด เธอหมั่นไส้จนอยากจะเอาไม้ถูพื้นไปเฉียดชายกระโปรงลูกไม้สีแดงนั่นจริงๆ ขณะที่เธอกำลังถูพื้นไป แอบฟังเหมยอ้อนคินไป เธอก็เริ่มรู้สึกว่างานในร้านอุ่นไอนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิด นอกจากจะต้องรับมือกับลูกค้าเพี้ยนๆ แล้ว เธอยังต้องมารับมือกับ แฟนคลับ ของบอสหน้าตายนี่อีกเหรอเนี่ย "ยัยผิงเอ๊ย... ตกงานอยู่ดีๆ ดันตกถังกาแฟที่ทั้งขมทั้งวุ่นวายซะได้" แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ผิงผิงกลับไม่รู้ตัวเลยว่า สายตาของบอสคินที่มองผ่านไหล่ของเหมยมานั้น... มันกำลังจับจ้องอยู่ที่ร่างเล็กๆ ที่กำลังถูพื้นอย่างขยันขันแข็ง และแอบทำหน้ายักษ์ใส่ถังน้ำ ตลอดเวลา