ตอนที่19

"พี่คิน! พ่อแม่ผิงหายไปไหนคะ ไหนบอกว่าส่งคนไปเฝ้าแล้วไง" ผิงผิงหน้าตาตื่นจนสเต๊กคำโตเกือบติดคอ เธอรีบคว้าแขนเสื้อพี่คินหน้านิ่งที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วจ้องมือถือสลับกับมองหน้าเธอ ..ชิบหายแล้วยัยผิง พ่อแม่ฉันยิ่งซื่อๆ อยู่ด้วย ถ้าพวกเสี่ยเบิ้มพาไปขายแรงงานต่างด้าวจะทำยังไงล่ะเนี่ย.. "ภีมบอกว่า... คนของเขามองไม่เห็นพ่อแม่เธอบนห้องพักมาสองชั่วโมงแล้ว" คินพูดเสียงเครียด แต่พอเหลือบเห็นน้ำตาผิงผิงที่เริ่มจะคลอเบ้า เขาก็รีบคว้ามือเธอมากุมไว้ "ใจเย็นๆ ผิง... ผมจะจัดการเอง" คินรีบเช็คบิลแล้วลากผิงผิงขึ้นรถหรูพุ่งทะยานไปที่หอพักทันที ตลอดทางผิงผิงนั่งสวดมนต์รัวๆ จนพี่คินต้องเอื้อมมือมาลูบหัวปลอบ ..โอ๊ยยย พี่คิน! เวลาแบบนี้ยังจะมาอ่อนโยนอีก ใจผิงจะวายตายเพราะห่วงพ่อแม่ หรือจะวายเพราะพี่ปลอบกันแน่เนี่ย.. พอถึงหอพัก คินเห็นภีมยืนทำหน้าเซ็งอยู่กับบอดี้การ์ดหน้าโหดอีกสองคน "ไอ้คิน... กูขอโทษว่ะ กูกำชับลูกน้องแล้วว่าให้เฝ้าหน้าประตู แต่อยู่ดีๆ ประตูก็เปิดทิ้งไว้ แล้วในห้องก็ว่างเปล่าเลย" "พวกแกทำงานภาษาอะไรเนี่ย พ่อแม่ฉันหายไปทั้งคนนะ" ผิงผิงโวยวายพลางวิ่งเข้าไปในห้องพัก เห็นทีวีเปิดทิ้งไว้ เป็นช่องละครหลังข่าวที่แม่ชอบดู ..ดูสิ! ละครยังดูไม่จบเลย แม่ต้องโดนอุ้มไปตอนนางเอกกำลังจะโดนตบแน่ๆ.. แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังเคร่งเครียดเตรียมจะโทรเช็คพิกัดมือถือ จู่ๆ เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากก็ดังมาจากทางเดินหน้าห้อง... "โอ๊ยยย ตาคิน! มาพอดีเลยลูก ดูสิ... พ่อแกเขางกจัด เห็นว่ารถไอ้หนุ่มพวกนี้มันว่างๆ เลยใช้ให้เขาพาไป ตลาดนัดรถไฟ มาจ้า" แม่ของผิงผิงเดินถือถุงของกินพะรุงพะรังเข้ามา พร้อมกับพ่อที่หิ้ว ทุเรียน ลูกเบ้อเริ่มเดินยิ้มร่ามาข้างหลัง โดยมีบอดี้การ์ดชุดดำอีกสองคนเดินถือถุงลูกชิ้นทอดกับน้ำลำไยตามมาด้วยท่าทางหมดสภาพมาเฟีย "พ่อ! แม่! หายไปไหนมา ผิงนึกว่าโดนลักพาตัวไปแล้ว" ผิงผิงวิ่งเข้าไปกอดแม่จนถุงลูกชิ้นเกือบหล่น "ลักพาตัวอะไรล่ะลูก แม่เห็นพี่ชายชุดดำสองคนนี้เขายืนเฝ้าหน้าห้องท่าทางเหงาๆ แม่เลยชวนไปเดินตลาดเป็นเพื่อนซะเลย" แม่บอกพลางยื่นถุงลูกชิ้นให้คิน "อ่ะคุณคิน... แม่ซื้อมาฝาก เห็นว่าทำงานหนักน่าจะหิว" คินที่กำลังจะสั่งลูกน้องไปถล่มรังเสี่ยเบิ้ม ถึงกับยืนนิ่งกอดอกมองถุงลูกชิ้นทอดราคา 20 บาทด้วยสายตาว่างเปล่า ภีมถึงกับหลุดขำออกมาจนหน้าแดง ..โธ่เอ๊ยยย พี่คิน! มาเฟียมาเจอแม่ฉันเข้าไป กลายเป็นเด็กส่งลูกชิ้นเฉยเลย 555+.. "เอ่อ... คือคุณแม่ครับ วันหลังจะไปไหนบอกคนของผมก่อนนะครับ พวกเขาตกใจกันหมด" คินพูดเสียงเรียบพลางรับถุงลูกชิ้นมาถือไว้แบบงงๆ "จ้าๆ แม่ขอโทษที เห็นเขาว่างๆ น่ะจ่ะ" แม่หันมาทางผิงผิง "แล้วนี่แต่งตัวสวยเชียวนะลูก ไปทำอะไรมาเนี่ย" "ผิงไปทำงานเป็นผู้ช่วยพี่คินมาค่ะแม่... วันนี้ยุ่งมากเลย" ผิงผิงแถน้ำขุ่นๆ ..จะบอกแม่ได้ไงล่ะว่าไปปะทะฝีปากกับว่าที่แม่ผัวมาน่ะ มีหวังแม่หัวใจวายก่อนพอดี.. หลังจากส่งพ่อแม่เข้าห้องนอนพร้อมกำชับว่าห้ามหนีไปเดินตลาดนัดคนเดียวอีก คินกับผิงผิงก็เดินกลับลงมาที่รถ ภีมเดินตามมาตบไหล่เพื่อนรัก "ไอ้คิน... กูว่ามึงไม่ต้องห่วงเรื่องเสี่ยเบิ้มหรอก ห่วงหัวใจมึงดีกว่า เจอแม่น้องผิงเข้าไป กูว่ามึงหนีไม่พ้นแน่ 555+" "หุบปากไปเลยภีม... กลับไปทำงานของมึงไป" คินไล่เพื่อนพลางจูงมือผิงผิงขึ้นรถ ภายในรถที่มืดสลัว ผิงผิงนั่งขำค้างจนตัวโยน "พี่คินคะ... ผิงขอโทษแทนพ่อกับแม่ด้วยนะ ท่านซื่อไปหน่อย เห็นใครใจดีหน่อยก็ใช้สอยยับเลย" "ผมไม่ถือหรอก... ดีแล้วที่พวกเขาปลอดภัย" คินจ้องมองหน้าผิงผิงนิ่งๆ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสะท้อนให้เห็นแววตาอ่อนโยน "แต่รู้ไหม... เมื่อกี้ตอนที่คิดว่าเธอจะเสียใจเพราะพ่อแม่หายไป ใจผมมันสั่นยิ่งกว่าโดนปืนจ่อหัวซะอีก" ..โอ้โห... พี่คินนนน! จะละมุนไปไหนเนี่ย พ่อไมโครเวฟของผิง.. "พี่คินก็พูดเวอร์ไปค่ะ ผิงไม่ได้บอบบางขนาดนั้นซะหน่อย" "บอบบางหรือไม่... ผมก็อยากปกป้องเธออยู่ดี" คินโน้มตัวเข้ามาใกล้จนจมูกแตะกันเบาๆ "ผิง... เรื่องเด็กเลี้ยงน่ะ ผมเปลี่ยนใจแล้วนะ" ผิงผิงใจหายแวบ "ฮะ พี่คินจะไล่ผิงออกเหรอคะ เพราะพ่อแม่ผิงวุ่นวายใช่ไหม" "เปล่า... ผมไม่อยากให้เธอเป็นแค่เด็กเลี้ยงแล้ว" คินกระซิบพร่า "แต่ผมอยากให้เธอเป็น เจ้าของ ทุกอย่างที่ผมมี... รวมถึงหัวใจของผมด้วย" ..กรี๊ดดดด! ยัยผิง! แกโดนขอเป็นแฟนกลางรถหรูราคา 10 ล้านเหรอเนี่ย! ฝันไปหรือเปล่าวะเนี่ย.. "พี่คิน... พูดจริงเหรอคะ พี่คินหน้านิ่งแต่พูดคำหวานเก่งจังเลยนะ" "ผมพูดแต่ความจริง... ว่าไง ตกลงไหม" ผิงผิงเขินจนหน้าแดงแป๊ด เธอไม่ตอบแต่กลับใช้มือเล็กๆ สองข้างปิดหน้าตัวเอง ..โอ๊ยยย ใจสั่นพั่บๆ เลยจ้า ใครจะไปปฏิเสธลงเล่า.. "พี่คินก็รู้อยู่แล้วนี่นา... ว่าผิงน่ะ รักหมดใจเจ้านายหน้านิ่ง คนนี้ตั้งนานแล้ว" คินยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรก ยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของผิงผิงสว่างสไวไปหมด เขาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา เป็นสัญญาว่าเขาจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต แต่ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งสุดขีด เสียงโทรศัพท์ของผิงผิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง! 'พี่ต้น เรียกสาย...'