ตอนที่18

ผิงผิงนั่งตัวลีบอยู่ในรถหรูราคาหลายล้านของพี่คิน ..โอ๊ยยย พี่คิน! บอกให้รอในรถแต่ใจมันกระโดดออกไปนอกหน้าต่างแล้วเนี่ย เห็นเงาตะคุ่มๆ หลังเสานั่นแล้วขาสั่นพั่บๆ พี่แกจะไปบวกกับมันคนเดียวไหวเหรอวะ.. เธอพยายามชะโงกหน้ามองผ่านกระจกฟิล์มดำมืด เห็นร่างสูงใหญ่ของพี่คินเดินตรงไปที่เสาไฟฟ้าต้นนั้นด้วยท่าทางนิ่งสงบจนน่ากลัว "ออกมา... ผมเห็นแล้ว" คินพูดเสียงเย็นจัด มือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็กอย่างเท่ "หึๆ... สมกับเป็นทายาท วรโชติเมธีจริงๆ สายตาไวเหมือนตาเหยี่ยวเลยนะคุณคิน" ลูกน้องเสี่ยเบิ้มก้าวออกมาจากเงามืด ในมือมันไม่ได้ถือมีดพกแบบวันก่อน แต่กลับถือ ซองเอกสารสีน้ำตาล หนาปึกหนึ่ง "มึงมาทำอะไรที่นี่ ผมเตือนแล้วไงว่าอย่ามาแถวนี้อีก" "เสี่ยบอกว่า... ในเมื่อคุณคินเคลียร์หนี้เงินสดให้แล้ว แต่ หนี้บุญคุณ ที่เสี่ยเคยช่วยพ่อบุญธรรมคุณผิงผิงไว้เมื่อสิบปีก่อนน่ะ มันยังไม่ได้เคลียร์นะจ๊ะ" มันยื่นซองเอกสารให้คิน "เสี่ยบอกว่าถ้าคุณคินอยากให้เรื่องนี้จบจริงๆ ก็แค่เซ็นชื่อรับรอง โครงการก่อสร้างห้างใหม่ ที่ที่ดินเขต 7 ให้เสี่ยหน่อย... แล้วเราจะหายกัน" คินรับซองมาเปิดดูแวบหนึ่งก่อนจะเหยียดยิ้มที่มุมปาก ..หึ... ที่แท้ก็แผนสกปรกหวังจะฮุบที่ดินเขต 7 นี่เอง เสี่ยเบิ้มนี่มันเจ้าเล่ห์ฉิบเป๋ง.. "หนี้บุญคุณที่ว่า... คือการที่เสี่ยไปข่มขู่เอาที่ดินทำกินของชาวบ้านมา แล้วให้พ่อผิงเซ็นชื่อเป็นพยานแบบโง่ๆ นั่นเหรอ" คินถามพลางฉีกเอกสารในซองทิ้งคามือ !แคว่ก! เศษกระดาษปลิวว่อนลงพื้นเหมือนหิมะสีน้ำตาล "เฮ้ย! มึงกล้าฉีกเอกสารเสี่ยเหรอ" มันพุ่งเข้าหาคินพร้อมกับควักสนับมือออกมาหวังจะซัดหน้าหล่อๆ ให้แหก แต่พี่คินหน้านิ่งไม่ได้หลบไปไหนไกล เขาแค่เอียงคอหลบหมัดแรกอย่างใจเย็น แล้วสวนหมัดขวาเข้าที่ปลายคางมันเต็มเหนี่ยว ! พลั่ก! เสียงกระดูกกระทบกันดังสนั่นจนผิงผิงที่แอบมองอยู่ในรถถึงกับสะดุ้ง ..อื้อหือออ... หมัดพี่คินนี่มันหนักยังกับค้อนทุบตึกเลยว่ะ! ไอ้พี่ชายคนนั้นฟันร่วงหมดปากหรือยังเนี่ย.. นักเลงคนนั้นเซแซ่ดๆ คินไม่ปล่อยให้มันตั้งตัวได้ เขาคว้าคอเสื้อมันไว้แล้วเหวี่ยงไปกระแทกกับกำแพงตึก "กลับไปบอกเสี่ยเบิ้ม... ว่าถ้ายังส่งคนมาวุ่นวายกับผิงผิงหรือครอบครัวเธออีก ผมจะส่งกรมที่ดินไปตรวจสอบที่ดินทุกผืนที่เสี่ยฮุบมา และส่งสรรพากรไปเช็กบัญชีลับของเสี่ยให้เกลี้ยง" "มะ... มึง! มึงกล้าดียังไง!" "ผมกล้า... เพราะผมมีหลักฐานในมือมากกว่าที่เสี่ยคิด" คินจ้องมองมันด้วยสายตาที่ทำให้คนฟังถึงกับขนหัวลุก "ไสหัวไป... ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจส่งมึงไปนอนในคุกคืนนี้" พอมันวิ่งหนีไปปานหมาโดนน้ำร้อนลวก คินก็ถอนหายใจยาวๆ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินกลับมาที่รถ ผิงผิงรีบเปิดประตูลงมาหาทันที "พี่คิน! เป็นไงบ้างคะ เจ็บมือไหม? ผิงเห็นพี่ต่อยมันดังปึกเลยนะ" ผิงผิงคว้ามือนักมวยจำเป็นมาดูด้วยความเป็นห่วง "ผมไม่เป็นไร... บอกแล้วไงว่าแป๊บเดียว" คินมองหน้าผิงผิงที่ยังคงซีดๆ อยู่ "ตกใจเหรอ" "ตกใจดิคะพี่คิน! ผิงนึกว่ามันจะมีปืนซะอีก" ผิงผิงตบหน้าอกตัวเองเบาๆ ..เฮ้อ... รอดตายไปอีกวันนะยัยผิง พี่คินนี่มันเท่จริงไรจริง แต่ทำไมต้องทำตัวอันตรายขนาดนี้ด้วยนะ ใจคอจะให้ฉันลุ้นจนเยี่ยวเหนียวทุกวันเลยหรือไง.. "ไปกันเถอะ... เดี๋ยวร้านสเต๊กคนเยอะ" คินจูงมือเธอขึ้นรถท่าทางนิ่งสงบเหมือนเดิมเป๊ะ เหมือนเมื่อกี้ไม่ได้เพิ่งซัดคนหมอบมา ณ ร้านสเต๊กหรูย่านทองหล่อ ในร้านโรแมนติกสุดๆ มีเสียงเปียโนเบาๆ คลอเคลีย แต่ผิงผิงกลับนั่งเกร็งเพราะไม่ชินกับความหรูหราแบบนี้ ..โห... สเต๊กจานละสองพัน! ราคานี้ซื้อส้มตำปูปลาร้าได้เป็นร้อยครกเลยนะพี่คิน เสียดายตังค์ชะมัด.. "สั่งสิ... อยากกินอะไรสั่งเลย ผมเลี้ยงเอง" คินบอกพลางเปิดเมนู "ผิงขอ... สเต๊กเนื้อชิ้นใหญ่ที่สุดค่ะ แล้วก็สลัดผักเยอะๆ ด้วย" ผิงผิงสั่งแบบจัดเต็ม ..ไหนๆ ก็เป็นเด็กเลี้ยงแล้ว ต้องใช้สวัสดิการให้คุ้มค่าเสียหน่อย.. พออาหารมาเสิร์ฟ ผิงผิงก็กินอย่างเอร็ดอร่อยจนลืมลุคผู้ช่วยส่วนตัวไปเลย คินนั่งมองเธอจิบไวน์แดงช้าๆ แววตาที่เคยนิ่งขรึมตอนนี้กลับมีความเอ็นดูซ่อนอยู่ลึกๆ "ผิง... เรื่องที่บริษัทวันนี้ อย่าไปคิดมากนะ" คินพูดขึ้นทำลายความเงียบ "ผมจัดการทุกอย่างให้แล้ว พราวฟ้าคงไม่กล้ามายุ่งกับเธอไปอีกพักใหญ่" "ขอบคุณนะคะพี่คิน... ถ้าไม่มีพี่ ผิงคงโดนไล่ออกไปแล้ว" ผิงผิงเงยหน้ามอง "แต่ผิงสงสัยจริงๆ ค่ะ ทำไมพี่คินถึงดีกับผิงขนาดนี้ ผิงก็แค่พนักงานล้างจานซุ่มซ่ามคนนึงเองนะ" คินวางแก้วไวน์ลง จ้องมองตาผิงผิงนิ่งๆ "เพราะเธอ... ไม่เหมือนคนอื่นมั้ง" "ไม่เหมือนยังไงคะ ผิงมีสามหูเหรอ" "เธอจริงใจ... และเธอทำให้ผมอยากเป็น คนที่ดีขึ้น " คินพูดเสียงพร่า ..โอ้โห... ประโยคนี้ฆ่าฉันเถอะพี่คิน จะซึ้งไปไหนเนี่ย หัวใจจะระเบิดแล้วนะ.. "ผมใช้ชีวิตอยู่กับหน้ากากและการโกงกินมาตลอด จนกระทั่งเจอเธอ... ที่เอาแต่บ่นเรื่องล้างแก้วและนินทาผมในใจ" "เฮ้ย! พี่คินรู้ได้ไงว่าผิงนินทาในใจ" ผิงผิงหน้าเหวอ ..ชิบหายแล้ว... พี่แกมีพลังจิตเหรอวะเนี่ย.. "สีหน้าเธอมันฟ้อง... ยัยบื้อ" คินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงที่ผิงผิงคิดว่าเพราะที่สุดในโลก แต่ในขณะที่กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม จู่ๆ มือถือของคินก็สั่นรัวๆ เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วหน้าเปลี่ยนสีทันที "มีอะไรเหรอคะพี่คิน" "ภีมโทรมา... บอกว่าพ่อแม่เธอหายไปจากหอพัก"