ในห้องทำงานของคินตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก ผิงผิงยืนกำเศษสัญญามรดกที่ขาดวิ่นในมือด้วยอาการสั่นพั่บๆ น้ำตาที่คลอเบ้าทำท่าจะหยดแหมะลงบนพรมราคาแพง คินเองก็นิ่งขรึม มือยังกุมปืนพกแน่น สายตามองไปที่ระเบียงเหมือนรอรับมือกับกองทัพนักฆ่า
"พี่คิน... ถ้าที่ดินหมื่นไร่มันจะหายไปเพราะความซุ่มซ่ามของผิง พี่... พี่เตะผิงออกจากห้องตอนนี้เลยก็ได้นะ ผิงยอม"
ผิงผิงสะอื้นฮัก
คินขยับตัวจะเข้าไปโอบไหล่ปลอบ แต่ยังไม่ทันที่มือหนาจะถึงตัวนางเอก เสียงฝีเท้ากวนประสาทพร้อมเสียงผิวปากเพลงลูกทุ่งก็ดังแว่วเข้ามาจากหน้าห้อง ก่อนที่ประตูไม้สักแกะสลักจะถูกถีบโครมเข้ามาอย่างแรง!
"ไอ้คิน! แกจะเครียดทำพระแสงของ้าวอะไรวะ! นี่ฉันอุตส่าห์ซิ่งรถสปอร์ตฝ่าไฟแดงมาสิบแยก เพื่อจะมาดูแกว่าโดนยิงไส้ไหลหรือยัง!"
ภีม เดินส่ายอาดาบเข้ามาในห้อง ในมือถือแก้วชานมไข่มุกที่ดูดจนเหลือแต่เม็ดติดก้นแก้ว มันมองดูปืนในมือคิน แล้วมองไปที่ผิงผ
