ตอนที่47

พราวฟ้ายืนเท้าสะเอว ชุดเดรสสีแดงเพลิงของเธอตัดกับสีครีมมินิมอลของร้านจนดูเหมือนไฟกำลังจะไหม้คาเฟ่ สายตาจิกกัดมองไปที่คินที่หน้ายังเลอะผงโกโก้ และเลื่อนไปมองผิงผิงที่ถือผ้าเช็ดโต๊ะเน่าๆ ค้างอยู่ "คินคะ! คุณแม่สั่งให้พราวมาตามคุณกลับบ้านเดี๋ยวนี้! ท่านรู้เรื่องที่โกดังแล้ว และท่านโกรธมากที่คุณเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อยัยพนักงานชั้นต่ำนี่!" พราวฟ้าแผดเสียงจนลูกค้าโต๊ะข้างๆ สะดุ้งจนกาแฟแทบพุ่งออกจมูก คินดึงข้อมือผิงผิงให้มาหลบข้างหลังเขาพลางเช็ดหน้าตัวเองลวกๆ "พราว... ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาวีนในร้านผม และที่สำคัญ ผิงไม่ใช่พนักงานชั้นต่ำ เธอเป็น หุ้นส่วน ของผม" "หุ้นส่วน? หุ้นส่วนยับเยินน่ะสิคะ!" พราวฟ้าเบ้ปาก "คุณแม่เตรียมจดหมายยกเลิกสัญญาเช่าที่ดินร้านนี้ไว้แล้ว ถ้าคุณไม่ยอมกลับไปหมั้นกับพราวให้เป็นเรื่องเป็นราว ร้านเฮงซวยนี่โดนทุบทิ้งแน่!" ผิงผิงที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลังคิน พอได้ย