..ไอ้บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกโจรห้าร้อย! ผ้าคลุมหัวนี่มันกลิ่นเหม็นอับยังกับไม่ได้ซักมาตั้งแต่ยุคกรุงศรีอยุธยา แกกะจะจับฉันไปเรียกค่าไถ่หรือกะจะเอาผ้าเหม็น ๆ นี่มารมควันให้ฉันขาดใจตายกันแน่วะเนี่ย! แล้วนี่ส้มตำปูปลาร้าที่คุณหญิงแม่เพิ่งเลี้ยงไปยังไม่ทันย่อยเลยนะโว้ย ถ้าฉันพ่นออกมาใส่รถพวกแก อย่ามาหาว่ายัยผิงไม่เตือนนะ..
ผิงผิงถูกเหวี่ยงลงบนเบาะรถตู้ที่กระแทกกระทั้นไปตามถนนขรุขระ มือสองข้างโดนรวบมัดด้วยสายรัดพลาสติกจนเจ็บจี๊ด เธอพยายามดิ้นขลุกขลักแต่ก็สู้แรงผู้ชายตัวโต ๆ สองคนที่ขนาบข้างไม่ได้
"อยู่นิ่ง ๆ ยัยหนู ถ้าไม่อยากปากแตก"
เสียงเหี้ยม ๆ ดังขึ้นข้างหู
..หนอย... มาเรียกฉันว่ายัยหนู เดี๋ยวแม่ก็ปัดด้วยหลังมือเลยนี่! แต่เอ๊ะ... เสียงนี้มันคุ้น ๆ แฮะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง... หรือจะเป็นไอ้ลูกน้องเสี่ยเบิ้มหน้าปลาจิบพวกนั้นอีกแล้ว..
ผิงผิงพยายามตั้งสติ แกล้งทำเป็นสะอื้นฮัก ๆ เพื่อให้พวกม
