รถสปอร์ตสีดำของพี่คินเลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดรถส่วนตัวของตึกวรโชติเมธี ผิงผิงมองตึกสูงระฟ้าตรงหน้าแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ จนอกเกือบฉีก
.. ชิบหายของแท้คราวนี้แหละยัยผิง เมื่อวานโดนอุ้ม วันนี้โดนแหกตามาเข้าคอร์สอบรมมารยาทกับพี่น้ำส้ม ชีวิตสะใภ้หมื่นล้านหรือชีวิตนักโทษประหารกันแน่วะเนี่ย ..
"ลงมาได้แล้วผิง... พี่น้ำส้มเขารออยู่ข้างบน"
คินพูดเสียงเรียบพลางเดินมาเปิดประตูรถให้
"พี่คินคะ... ผิงลาป่วยตอนนี้ทันไหมพี่ รู้สึกปวดหัวตัวร้อน เป็นไข้หวัดนกกระทันหันเลยค่ะ"
ผิงผิงทำหน้าละห้อยพยายามอ้อนวอนคนหน้านิ่ง
คินหันมามองด้วยสายตาที่รู้ทัน เขาเอื้อมมือมาบีบจมูกเธอเบาๆ
"ไม่ได้... พรุ่งนี้งานเลี้ยงใหญ่แล้ว ถ้าเธอไปเดินตกส้นสูงกลางงาน ผมคงต้องอุ้มเธอลงจากเวทีนะ อยากให้เป็นแบบนั้นเหรอ"
.. เออว่ะ ถ้าโดนอุ้มกลางงานเลี้ยงสื่อมวลชน พรุ่งนี้รูปฉันคงกระจายไปทั่วเอเชียแน่ๆ แถมน่าจะเป็นรูปท่าสะพานโค้งไม่ก็น
