เย็นวันนั้น หมอกขับรถกลับมาถึงบ้านของเขาในยามค่ำคืน เมื่อรถจอดสนิทเขาก็หันไปมองคนที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับแล้วพบว่าดวงหน้าหวานของช่อแก้วที่ผล็อยหลับอยู่ดูสงบและสบายใจมาก เธอเอนศีรษะซบกับเบาะพนักพิงด้วยความอ่อนเพลีย ส่วนที่เบาะหลังนั้นมีร่างเล็ก ๆ ของข้าวหอมที่หลับปุ๋ยไปบนคาร์ซีทแล้วเช่นกัน หมอกมองภาพครอบครัวที่แสนอบอุ่นผ่านกระจกมองหลังอย่างอิ่มเอมใจ แสงไฟจากเสาข้างทางสาดส่องเข้ามาในรถเป็นระยะ ส่องให้เห็นใบหน้ากลม ๆ ของลูกสาวที่ดูน่ารักน่าชังแม้ในยามหลับใหล
หมอกปล่อยให้สองคนแม่ลูกได้หลับต่ออีกสักพัก ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออกอย่างเงียบเชียบ แล้วจึงหันไปปลุกช่อแก้วเบา ๆ
“ช่อแก้ว ถึงบ้านแล้วนะ”
ช่อแก้วสะดุ้งเล็กน้อย เธอค่อย ๆ สะลึมสะลือลืมตาขึ้นแล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับเขา “อ้าว...นี่เราหลับไปตอนไหนเนี่ยหมอก ไม่เห็นรู้ตัวเลย” เธอพูดพึมพำพลางยืดตัวบิดขี้เกียจ เอี้ยวตัวไ
