หลายวันต่อมา
หมอกและช่อแก้วก็ได้พาลูกสาวตัวน้อยมายังโรงเรียนนานาชาติที่หมอกกับช่อแก้วเคยเรียนในวัยเด็ก บรรยากาศภายในโรงเรียนยังคงดูร่มรื่นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเหมือนเคย เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ นั้นดังแว่วมาเป็นระยะ หมอกจูงมือข้าวหอมที่อยู่ในชุดกระโปรงสีกรมเข้ากับบรรยากาศของที่นี่ให้เดินไปด้วยกัน โดยมีช่อแก้วคอยเดินเคียงข้างและมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มอยู่ตลอด
ข้าวหอมมองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกายแวววับราวกับกำลังสำรวจโลกใบใหม่ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“ว้าว! ที่นี่ใหญ่จังเยยค่ะปะป๊า” ข้าวหอมพูดพลางชี้มือไปที่สนามเด็กเล่นที่มีเครื่องเล่นมากมาย “มีของเย่นเยอะแยะเยย”
“ใช่แล้วครับ ที่นี่คือโรงเรียนของข้าวหอมไง อีกไม่นานเดี๋ยวข้าวหอมก็จะได้มาเข้าเรียนที่นี่แล้วนะลูก” หมอกยิ้มให้ลูกสาวแล้วลูบหัวเจ้าตัวน้อยเบา ๆ
“สวัสดีค่ะ” เสียงทักทายที่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงจากหญิง
