เช้าวันรุ่งขึ้น
ในห้องนอนของข้าวหอม หมอกก็กำลังพยายามจัดการกับทรงผมยุ่ง ๆ ของลูกสาวที่นั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งของเจ้าตัว
“อยู่นิ่ง ๆ หน่อยสิครับเจ้าตัวแสบของป๊า” หมอกบอกพลางหวีผมให้ลูกสาวอย่างเบามือ แต่ข้าวหอมกลับหัวเราะคิกคักแล้วขยับตัวไปมาจนผมที่หวีไว้แล้วกลับยุ่งเหยิงอีกครั้ง
“ปะป๊าทำผมให้หนูเหมืองนกเยยค่ะ จิ๊บ ๆ ๆ ๆ” ข้าวหอมหัวเราะอย่างร่าเริงแล้วชี้ไปที่ผมของตัวเองที่ชี้ฟูฟ่องขึ้นมาเป็นหย่อม ๆ
หมอกส่ายหน้าอย่างละเหี่ยใจแต่ก็ยิ้มออกมาอยู่ “เดี๋ยวเถอะข้าวหอม ปะป๊ากำลังพยายามอยู่นะครับ อย่าหัวเราะกันสิ” เขาบรรจงมัดผมเป็นแกละเล็ก ๆ สองข้างให้ลูกสาวอย่างประณีตที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ “นี่ เสร็จแล้วครับ เจ้าหญิงน้อยของปะป๊า”
เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว หมอกก็พาข้าวหอมขึ้นรถไปนั่งบนคาร์ซีทสำหรับเด็กที่เบาะหลัง แล้วขับรถตรงไปยังบริษัทของเขา และเมื่อมาถึง หมอกก็จอดรถให้
