ตั้งแต่ป่วยจนเป็นลม ไอรินก็ถูกสั่งให้พักงานจนกว่าจะหายดี ระหว่างนี้คุณหญิงลดาจึงอยู่เป็นเพื่อนที่บ้าน พอไอรินหายป่วย เธอก็พาออกไปเปิดหูเปิดตานอกบ้าน จะได้สดชื่นขึ้นไว ๆ
“อันนี้ก็สวยนะ เอาไหมไอริน”
มือเรียวเอื้อมหยิบกระเป๋าสีขาวเรียบหรูขึ้นมาถือ ก่อนจะหันหลังแล้วชูให้ไอรินพิจารณา
“ไม่เอาดีกว่าค่ะ กระเป๋าที่แม่ซื้อให้รอบก่อน รินยังไม่ได้ใช้เลย”
เธอตอบด้วยความเกรงใจ เพราะไม่อยากรู้สึกติดหนี้บุญคุณคุณหญิงลดาไปมากกว่านี้ เพราะแค่ที่อีกฝ่ายให้มา มันก็มากจนท่วมหัว มากจนไม่รู้ว่าชาตินี้จะชดใช้ยังไงให้หมดสิ้น
“ก็เราไม่เอาออกมาใช้เลยนี่ ต่อไปต้องหยิบออกมาใช้บ่อย ๆ นะ ห้ามใช้ซ้ำใบเดิม ชุดก็เหมือนกัน ไม่งั้นอายเขาแย่”
ว่าแล้วก็ยื่นกระเป๋าส่งให้พนักงานประจำตัวที่เดินติดตาม แล้วเลือกใบใหม่อีก
“กับราชันย์เป็นยังไงบ้าง”
จู่ ๆ เธอก็เอ่ยถามขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ไอรินที่ตั้งรับไม่ทันจึงชะงักไปเล็กน้อ
