แม้ความโศกเศร้ายังไม่จางหายไปจากใจ แต่ยังไงชีวิตของคนที่ยังมีลมหายใจอยู่ก็ต้องเดินหน้าต่อ
ไอรินทำใจได้มากขึ้นกับการเสียคนสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่หวนคืน เธอเริ่มกลับมาใช้ชีวิตตามปกติ กลับมาทำงาน และพูดคุยกับคนรอบข้างมากขึ้น หลังจากที่ก่อนหน้านี้เอาแต่เก็บเงียบ ไม่พูดไม่จา
“สวัสดีค่ะ”
มือเล็กคว้าโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมารับ ในขณะที่อีกมือยังคงถือแฟ้มงานสีดำพลางตรวจสอบและไล่สายตาไปตามตัวอักษรที่เรียงอยู่บนกระดาษสีขาว
“เข้ามาหาหน่อย”
เธอชะงักไปเล็กน้อย หันมองไปที่ห้องของประธานบริษัท ก่อนจะรับคำอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ค่ะ”
ไอรินวางโทรศัพท์ลงด้วยใบหน้าเรียบเฉย เธอพับเก็บแฟ้มงานบนโต๊ะแล้วเดินเข้าไปในห้องตามคำสั่ง พบว่าตอนนี้ราชันย์กำลังนั่งไขว่ห้างรออยู่ก่อนแล้ว
“มีอะไรให้ฉันรับใช้คะ”
“จะเที่ยงแล้ว หิวหรือยัง”
“ไม่ค่ะ”
แม้จะเริ่มหิว แต่ไอรินก็ปากแข็ง ตอบออกไปว่าไม่เพราะเดาทางได้ว่าเขา
