ณ บ้านไม้ติดเชิงเขา สองร่างกายกำลังนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด บานหน้าต่างขนาดใหญ่ถูกเปิดออก ให้ลมเย็น ๆ โชยพัดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้ามา ชวนให้จิตใจของทั้งคู่สงบขึ้น
พวกเขาตัดสินใจหนีความวุ่นวายที่เกิดขึ้นทั้งหมดมาอยู่บ้านพักตากอากาศเงียบ ๆ แม้คุณหญิงลดาจะพยายามติดต่อราชันย์จนสายแทบไหม้ แต่ราชันย์ก็ปิดเครื่องหนีไม่ยอมสนทนาอะไรทั้งสิ้น
เขาอยากตกลงกับไอรินก่อน เพราะเรื่องนี้แม่ของเขาผิดเต็มประตู เธอจึงไม่มีสิทธิ์ในการตัดสินใจอะไรทั้งนั้น นอกจากยอมรับผลของกรรมที่จะเกิดขึ้น และเขาต้องการจบมันลงโดยให้ทุกฝ่ายสบายใจที่สุด
“หนาวไหม ให้ฉันปิดหน้าต่างหรือเปล่า”
ราชันย์ก้มมองไอรินที่กำลังนอนซบอยู่บนอกแกร่ง พลางยกมือลูบหัวเธอเบา ๆ
“ไม่...”
เธอตอบเสียงเบาพร้อมกับกระชับกอดราชันย์แน่นขึ้น แม้จะผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว ทว่าในหัวของเธอยังพะวงคิดแต่เรื่องบ้า ๆ นั้นไม่เลิก
“นายคิดว่าจะอยู่ที่นี่ไปอ
