หมดเวลาบอกลา

1483 คำ

“ตื่นได้แล้ว จะเที่ยงแล้วคนสวย” เสียงปลุกดังอยู่ข้างหูพร้อมกับมือหนาที่เขี่ยจมูกของไอรินอย่างมันเขี้ยว ทำเอาเธอย่นจมูกอย่างงัวเงีย และยกผ้าห่มขึ้นคลุมหัว “ขี้เซาจังเลยนะ” เขาดึงผ้าห่มลงแล้วหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ แต่กระนั้นก็ไม่อาจทำให้คนตัวเล็กลืมตาตื่น เอาแต่หลับตาพริ้มเลยโดนราชันย์กลั่นแกล้งไปหนึ่งยก เขาโน้มหน้าลงที่ซอกคอขาวยาวระหง ก่อนจะทาบปากดูดเม้มมันอย่างแผ่วเบา ปลายลิ้นแตะเลียไปกับผิวเนื้อ ปลุกคนตัวเล็กให้ร้องอื้ออึ้งอยู่ในลำคอ “อื้อออ” เธอร้องประท้วงก่อนจะรีบหดคอหนี “ตื่นมาก็หื่นเลยหรือไง” ไอรินหน้ายุ่ง ทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะร่า “ตื่นมากินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะหรอก” เขาจูบลงที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะดึงเธอลุกขึ้นจากเตียง “ว้ายย” เธอเผลออุทานออกมาเสียงหลง ในขณะที่ถูกราชันย์อุ้มเข้าไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว เขาบีบแปรงสีฟันให้กับเธอแล้วยื่นส่งให้ เ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม