มงคลสมรส

แม้ไม่อยากแต่ง แต่ไอรินก็ไม่ได้มีสิทธิ์มีเสียงมากขนาดนั้น เธอไม่รู้ว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้ราชันย์กลับลำง่าย ๆ แบบนี้ แต่สำหรับเธอ เหตุผลข้อเดียวที่ยอมก็คือยาย... ผู้เป็นดวงใจที่สำคัญที่สุดในชีวิต เธอคิดว่าหากแต่งงานกับราชันย์ ยายอาจได้รับการรักษาที่ดี และสามารถรักษาหายได้ แม้มันจะมีโอกาสเพียงน้อยนิด แต่มันคงดีกว่าปล่อยให้ทุกอย่างสลายหายไป โดยที่เธอไม่แม้แต่จะทำอะไรเลย... “ว้าววว เจ้าสาวแสนสวย” เสียงทักจากคนที่โผล่หน้าเข้ามาในห้องทำเอาไอรินสะดุ้งรีบหันขวับไปมอง ถึงได้เห็นว่าเป็นลิสาที่อยู่ในชุดเดรสสีชมพูสุดหวาน “นึกว่าจะไม่มาแล้ว” ทันทีที่เห็นเพื่อนรักโผล่หน้ามา ความกดดันที่แบกเอาไว้ก็พังทลายลง เธอเบ้หน้าเหมือนจะร้องไห้พร้อมกับอ้าแขนกอดเพื่อนพลางหลับตาพริ้ม “ไม่มาได้ไง นี่งานสำคัญที่สุดในชีวิตแกเลยนะ” ลิสาผละออกหลังจากกอดเสร็จ เมื่อเห็นหน้าไอรินเคล้าไปด้วยน้ำตา เธอถึงได้รีบหยิบทิชชูขึ้นมาซับให้ “ห้ามร้องไห้เด็ดขาดเลยนะ อุตส่าห์แต่งหน้าสวย ๆ เดี๋ยวพังหมด” “ไม่แต่งแล้วได้ไหม...” ไอรินงอแงเป็นเด็กอย่างที่ไม่เคยทำ ก่อนจะโดนลิสาดุเข้าให้ “จะบ้าหรือไงฮะ มาถึงขั้นนี้แล้ว” ไอรินหน้าหงอยทันที เพราะเธอไม่คิดว่าจะสามารถทำแบบนั้นได้อยู่แล้ว “เอาน่า... ชีวิตหลังแต่งงานมันอาจจะดีก็ได้นะ คุณราชันย์เขาก็อาจจะใจเย็นกับแกมากขึ้น แกก็อาจจะตกหลุมรักเขา...” “ฉันจะไม่มีวันตกหลุมรักผู้ชายเลวทรามคนนั้นอีกเด็ดขาด” เธอรีบแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทั้งที่ลิสายังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ “ถามจริงนะ อะไรที่ทำให้แกเกลียดคุณราชันย์ขนาดนี้” คนถูกถามนิ่งงันไปชั่วขณะ เพราะสิ่งที่เธอถูกกระทำ มันช่างน่าขายหน้าและเสียศักดิ์ศรี เธอไม่อยากพูดถึงและรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีก เมื่อไอรินเอาแต่นิ่งเงียบ ลิสาก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่พร้อมตอบ จึงเปลี่ยนคำถามอย่างรวดเร็ว “งั้นฉันถามใหม่ ทำไมคุณราชันย์เขาถึงได้เกลียดแกนัก” “ฉันเคยตบหน้าเขาตอนออกค่ายต่อหน้าคนทั้งสาขา มันคงทำให้เขารู้สึกขายหน้ามากมั้ง” เธอคาดเดาเอาเอง เพราะไม่เคยรู้สาเหตุที่แท้จริงมาก่อน และไม่เคยเอ่ยปากถามอีกฝ่ายด้วย “หรือไม่ก็คงรังเกียจที่ฉันเป็นแค่หลานคนใช้ แต่ดันได้เป็นคนโปรดของคุณลดา ได้ถูกเลี้ยงดูอย่างดี แถมยังได้เรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำแบบเขาด้วย” “มันก็แค่เรื่องในอดีตทั้งนั้น ลืม ๆ มันไปจะได้เริ่มต้นใหม่ไม่ได้เหรอ” พูดมันง่ายเสมอ แต่การกระทำนี่สิที่ยาก ไอรินถอนหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะเดินลากกระโปรงสีขาวฟูฟ่องไปนั่งบนเก้าอี้ “แล้วแกล่ะ กับคุณเหมันต์เป็นไงบ้าง เขาขอแกแต่งงานบ้างยัง” “ตะ แต่งงานอะไรกันเล่า ทุกวันนี้ทำงานแทบไม่พัก ไม่รู้เขาจะเร่งงานไปไหน” ลิสาบ่นอุบไปตามประสา โดยไม่รู้เลยว่าเหมันต์มีแผนขอแต่งงานเธอ ในพิธีโยนช่อดอกไม้ของไอริน “แล้วถ้าเขาขอแกแต่งงาน แกจะแต่งไหม?” “แกว่าฉันควรแต่งไหม?” คำถามถูกส่งกลับมา แทนที่เธอจะตัดสินใจและตอบออกมาเอง “เอ้า ชีวิตแกนะ จะมาถามฉันทำไมเล่า” “ก็ฉันไม่แน่ใจ ตามที่แกเห็นมาตลอดตอนเรียนมหาลัย หรือแม้แต่ตอนที่เขาไปหาคุณราชันย์บ่อย ๆ แกว่า... เขาพอจะเป็นพ่อของลูกฉันได้หรือเปล่า” “ในบรรดาลูกไอโซนิสัยเสีย แฟนแกน่ะนิสัยดีสุดแล้ว” ไอรินว่าขำ ๆ และยังไม่ทันได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ ทีมงานก็เข้ามาเรียกตัวไปเสียก่อน ทั้งคู่รีบออกมายังจุดทำพิธี จึงเห็นว่ายายวันกำลังยืนรออยู่ “โห สวยอย่างกับนางฟ้าแน่ะ” “พูดอย่างกับเคยเห็นนางฟังเลยนะยาย” เธอเอ่ยแซวไม่จริงจัง ก่อนจะรีบประคองยายที่ยกมือขึ้นมาปิดปากไออย่างหนัก “ยาย... ไหวหรือเปล่า” ยายวันไม่ตอบอะไร เธอเพียงส่ายหน้าที่ซีดเซียวพร้อมกับโบกไม้โบกมือ “ไม่ต้องห่วงหรอก ยังแข็งแรงดี” ไอรินรู้อยู่เต็มอก ว่ายายเพียงแค่พูดให้เธอสบายใจเท่านั้น เพราะเวลาเพียงไม่กี่วันยายทรุดลงไปมาก ร่างกายก็โทรมอย่างรวดเร็ว “ปะ ทีมงานเรียกแล้ว” ยายวันพยักหน้าพร้อมคล้องแขนหลานสาวเดินเข้ามาในงานที่เต็มไปด้วยแขกมากมาย มีทั้งผู้หลักผู้ใหญ่มีหน้าตาทางสังคม และนักข่าวหนาแน่นไปหมด “ยิ้มเยอะ ๆ นะ จะได้สวย” ยายวันหันมาบอกไอรินที่เอาแต่ทำหน้านิ่งไร้ความรู้สึก เช่นเดียวกับเจ้าบ่าวที่ยืนรออยู่กลางทาง อีกฝ่ายมองมาด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่มีความยินดียินร้ายใด ๆ ในดวงตาคู่นี้ จนกระทั่งยายพาไอรินเดินมาส่งถึงตัวเขา คนตัวเล็กคลายแขนออกจากยาย เพื่อหันไปคล้องแขนกับราชันย์แทน ก่อนทั้งคู่จะเดินควงกันขึ้นมาบนเวที เสียงปรบมือและกลีบกุหลาบสีแดงโปรยไปทั่วบริเวณ ภาพทุกอย่างสวยงามจนนึกว่าภาพฝัน ทว่ามันกลับสร้างความอึดอัดใจให้ไอรินจนแสร้งยิ้มไม่ออก “ยินดีด้วยนะ ที่จับฉันเป็นผัวได้สำเร็จ” ระหว่างที่คุณหญิงลดาเดินขึ้นมาบนเวที และพูดคุยกับแขกที่มาร่วมงาน ราชันย์จึงใช้จังหวะนี้ที่ทุกคนไม่ทันได้สนใจ หันไปกระซิบเหน็บแนมไอริน “ขอบคุณ... ยังไงก็รีบตายไว ๆ ล่ะ มรดกของนาย จะได้ตกเป็นของฉัน” “หน้าเงิน” เขาสวนออกมาแทบจะทันที พร้อมกับแววตาที่ดุดันยิ่งขึ้น “ในสายตานาย ฉันมันเป็นผู้หญิงประเภทนี้อยู่แล้วนี่ เพราะฉะนั้น... ถ้าต่อไปฉันทำอะไรที่มันทุเรศ ๆ ก็ให้ถือว่านายได้เตรียมใจมาก่อนหน้านี้แล้วกันนะ” “ไอริน!” เขาอยากกระชากแขนเธอขึ้นมาประจันหน้า ทว่าไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม จึงทำได้แค่มองอีกฝ่ายด้วยแววตาโรจน์ความโกรธ ทั้งที่ตัวเขาเองเป็นฝ่ายเริ่มยั่วยุเธอก่อน