สันดานเดิม

บรรยากาศความขุ่นมัวที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ยังไม่ทันได้จางหาย ไอรินก็ต้องมาทำงานที่บริษัทแล้ว ทั้งที่จริงเธอกับราชันย์ทำงานที่เดียวกัน แถมยังใกล้ชิดกันมากด้วย เพราะเขาเป็นประธานบริษัท ส่วนเธอนั้นเป็นเลขานั่งหน้าห้อง ทว่าทั้งคู่กลับไม่เคยนั่งรถไปทำงานด้วยกันเลย แต่ถึงแม้ว่าไอรินจะออกจากบ้านช้ากว่าราชันย์อยู่มาก แต่เธอก็มาถึงที่ทำงานก่อนเขา มาถึงไอรินก็ไม่รอช้า รีบทำงานที่ทำค้างไว้ในทันที เพราะเธอไม่อยากฟุ้งซ่าน เนื่องจากในหัวของเธอนั้นมันเอาแต่คิดถึงคำพูดของคุณผู้หญิงตลอดเวลา หน้าจอคอมของเธอไม่ได้พักเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอเอาแต่กดรัวแป้นพิมพ์เป็นข้าวตอกแตก ก่อนจะหันไปรับสายโทรศัพท์เครื่องใหญ่ที่กำลังส่งเสียงดังกังวาน “สวัสดีค่ะ” “ไอริน ที่ส่งมามันผิดไฟล์นะ” “เอ้า เหรอคะ” เธอชะงักมือไปเล็กน้อย ก่อนจะกดเลื่อนดูไฟล์งานที่เพิ่งส่งออกไปให้กับฝ่ายการตลาด และพบว่าตัวเองส่งผิดไฟล์จริง ๆ “ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูส่งให้ใหม่” “เป็นอะไรปะเนี่ย ก่อนหน้านี้ก็ส่งผิดเข้ากลุ่มไลน์ใหญ่ ดูสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย” “นอนดึกน่ะค่ะ เลยเบลอ ๆ เดี๋ยวรินส่งให้ใหม่นะคะ” ว่าแล้วก็วางโทรศัพท์ลงที่เดิม ก่อนจะส่งไฟล์ไปใหม่อีกรอบ เป็นจังหวะที่คนร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ ไอรินเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงนั้น พร้อมกับภาวนาในใจว่าอย่าให้เป็นเขาเลย เพราะเธอไม่พร้อมจะทะเลาะให้เสียสุขภาพจิต แต่ดูเหมือนว่าคำอธิษฐานของเธอจะไม่ได้ผล “เข้ามานี่” คำสั่งเรียบ ๆ ทว่าสายตากลับดุดันอย่างอธิบายไม่ถูก พูดจบเขาก็เปิดประตูเดินเข้าห้องไปทันที ทิ้งให้ไอรินหลับตาพริ้มถอนหายใจออกมายาว ๆ เธอไม่อยากทำตามคำสั่งเขาเลยสักนิด จริง ๆ อยากหนีไปไกล ๆ ไม่ต้องมาวุ่นวายกับผู้ชายคนนี้อีก แต่ยายเธอไม่ยอมไปด้วย แล้วเธอจะทิ้งไปดื้อ ๆ ได้ยังไงกัน ท้ายที่สุดไอรินจำต้องยอมเดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของราชันย์ ก่อนจะเดินไปหยุดที่ตรงหน้าเขา “ไปบอกแม่ฉันให้ยกเลิกงานแต่งซะ” เขาพูดออกมาง่าย ๆ พร้อมใช้สายตากดดันเธอ ราวกับว่าเธอนั้นอยากได้เขาเป็นสามีจนตัวสั่น “ฉันเป็นแค่หลานคนใช้ จะไปออกคำสั่งกับเจ้านายแบบนั้นได้ยังไงล่ะ?” “นี่ยอกย้อนฉันเหรอ” เขาลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วยืนประจันหน้ากับไอรินอย่างเอาเรื่อง แต่เธอเกรงกลัวเขาเสียที่ไหน เพราะหนักกว่านี้ เธอก็เคยโดนมาแล้ว “ธุระของคุณมีแค่นี้ใช่ไหมคะ งั้นฉันขอตัว” “เดี๋ยว” เธอเพียงแค่หันหลัง แต่ยังไม่ทันได้เดินออกไปด้วยซ้ำก็ถูกราชันย์ก้าวยาว ๆ เข้ามากระชากแขนสุดแรงจนแทบล้ม พร้อมกับออกแรงบีบจนเธอเบ้หน้า แต่กระนั้นก็ไม่ร้องขอให้เขาปล่อย “เธอคิดผิดมากไอริน ที่ใช้วิธีนี้จับฉัน” พลั่ก! สุดจะทนกับเขา เธอถึงได้สะบัดมือออกสุดแรงแล้วผลักอกเขาออกห่าง “ฉันเคยคิดนะ ว่านิสัยของคนเรามันเปลี่ยนกันได้ แต่นายทำให้ฉันรู้ ว่าคนมันจะเหี้ย กี่ปีก็ยังมีความคิดเหี้ย ๆ” “ไอริน!” เสียงตวาดดังลั่นห้อง พร้อมกับดวงตาคู่คมที่แข็งกร้าวขึ้น ทว่าไอรินกลับไม่ได้มีท่าทีหวั่นกลัวต่อเขาเลยแม้แต่น้อย ซ้ำเธอยังเชิดหน้าเหยียดยิ้ม มองเขาอย่างเย้ยหยันคืนกลับไปบ้าง โดยไม่รู้เลยว่าการทำเช่นนั้น ไม่ต่างไปจากการรนหาเรื่องซวย หมับ! อุบ ท้ายทอยของเธอถูกรั้งเข้าหาตัวอย่างไม่ทันตั้งหลัก ก่อนที่กลีบปากบางจะถูกครอบครองและบดขยี้เพื่อลงโทษ คนตัวเล็กที่ตั้งรับไม่ทันเบิกตาโพลงไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มดิ้นขัดขืนจนสามารถผละออกจากการกอดรัดได้ เพียะ! มือที่สั่นเทาตบเข้าหน้าของราชันย์สุดแรงจนหน้าหัน ทว่าเขากลับไม่ได้เดือดดาลอย่างที่ควรจะเป็น ซ้ำยังกลั้วขำในลำคอ พร้อมกับหันหน้ามามองไอริน พลันใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มของตัวเอง ไล่ความเจ็บแสบและชาวาบ “ของเก่าที่เอาแล้วคายทิ้งนี่มัน... ไม่อร่อยจริง ๆ ด้วยแฮะ” ไอรินหมดคำจะพูด เธอยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ อยากง้างมือตบหน้าเขาอีกสักทีให้หายแค้น ทว่าดันมีคนเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งคู่หันไปจ้องที่ต้นตอของเสียงเป็นตาเดียว ก่อนจะปรากฏร่างนางแบบสาวสวยที่ยิ้มร่าเข้ามาทักทายเจ้าของห้องตั้งแต่หน้าประตู “มีอะไรสำคัญเหรอคะ เรียกลิลลี่มาหาถึงที่เชียว” เสียงเล็ก ๆ ของเธอฟังดูดัดจริตจนไอรินเบนหน้าหลบด้วยความรำคาญใจ และรู้สึกรำคาญยิ่งขึ้นอีก เมื่อผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาเกาะแขนราชันย์ด้วยความสนิทสนม “คิดถึงน่ะ... สำคัญพอไหม” ทั้งที่พูดกับอีกฝ่าย แต่สายตากลับจ้องที่ไอริน ราวกับจงใจเรียกผู้หญิงคนนี้เข้ามาหยามหน้าของเลขาสาว “หึ ๆ ลี่หูฝาดไหมคะเนี่ย” ลิลลี่ซบหน้าลงหัวไหล่ของเขาอย่างออดอ้อน ก่อนที่สายตาจะเหลือบมามองที่ไอรินอย่างแคลงใจ ว่าทำไมเธอถึงยังยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ “หมดธุระของเธอแล้ว ออกไปซะ” ไอรินที่รอเวลานี้อยู่นานหันหลังแล้วออกจากห้องทันที พร้อมกับคำก่นด่าที่พรั่งพรูอยู่ในใจ ไอ้ผู้ชายทุเรศ นัดผู้หญิงอีกคนมาหา ยังกล้ามาจูบฉันอีก เฮงซวยเอ๊ย!