ระย้าอดคิดไม่ได้ว่าเพื่อนของเสี่ยนรสิงห์มีธุระอะไรจะคุยกับเธอ แว๊บหนึ่งในหัวอดคิดถึงสายตาของเขาที่มองเธอตอนนั้นไม่ได้ ทำไมเราต้องไปคิดถึงความรู้สึกของอีตาบ้านั้นด้วย
จัดการสั่งงานเสร็จระย้าก็กลับมาที่ห้องพิเศษ
ก๊อกๆ หญิงสาวเคาะประตูแค่ส่งสัญญาณแล้วก็เปิดเข้าไป
"กำลังพูดถึงอยู่พอดีเลยเข้ามาสิ" คนที่เอ่ยคำนี้ก็คือเสี่ยเจ้าของสถานบันเทิงที่นี่
พวกท่านพูดถึงเราเรื่องอะไรเนี่ย ..ด้วยมารยาทเธอไม่ได้ถามกลับหรอกว่ากำลังพูดถึงเธอเรื่องอะไร แต่ก็อดคิดไม่ได้
"จริงๆ ระย้าไม่ใช่คนของที่นี่หรอก" และเป็นเสี่ยนเรศวรอีกนั่นแหละที่พูด "แต่ถ้าคุณอัคคีอยากจะยืมตัวไปใช้งาน คุณก็ลองคุยกับคุณระย้าดู ทางผมก็ไม่ได้ว่าอะไร"
"คะ?" ท่านจะขอตัวเราไปช่วยงานเหรอ โอ๊ยเหมือนยกภูเขาออกจากอกยังไงไม่รู้ ในใจหนึ่งก็คิดว่าเพื่อนของเสี่ยแอบสนใจเธอหรือเปล่า เราคิดบ้าอะไรไปเนี่ย
"ผมขอแนะนำตัวนะครับผมชื่ออัคคี ทำธุรกิจโรงแ
