ญาณินโทรติดต่อกฤติกาจนอีกฝายรับสายในตอนค่ำของวันนั้น
“ลูกไก่แกเป็นอะไรรึเปล่า” เธอรีบถามเพราะห่วงเพื่อน
“เปล่าแต่เชอรี่ไม่สบายหนัก ฉันเลยต้องรีบกลับ”
“แล้วเชอรี่เป็นอะไรมากไหมตอนนี้อยู่ไหน” เชอรี่หรือเด็กหญิง อัญชุลีคือหลานสาวของกฤติกาวัยสี่ขวบ ซึ่งเธอรู้ว่าเพื่อนรับหลานสาวคนนี้เป็นลูกบุญธรรม
"ไข้หวัดใหญ่น่ะ โทษทีนะนินที่ฉันรีบมาพอดีสติแตกไปหน่อย” กฤติกาขอโทษเพื่อน
“อือ ไม่เป็นไรเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันกลับกรุงเทพฯ จะไปเยี่ยมลูกแกนะ” ญาณินโล่งใจ เธอวางสายแล้วหันมาคุยกับชานนท์ด้วยความสบายใจ
“คุยกับลูกไก่แล้วค่ะ นางไม่ได้เป็นอะไรแต่ว่าลูกสาวนางป่วยหนักเลยต้องรีบไป”
คืนนั้นญาณินนอนที่รีสอร์ทอีกคืน โดยที่เธอมานอนที่แพเดิมเป็นเพื่อนเวธนี หญิงสาวดูภาพที่ให้เวธนีเก็บบรรยากาศมากได้เยอะจนพอใจ
“โอเคมาก ดีมากเลยเว” เธอชมลูกน้อง คืนนั้นสองสาวช่วยกันคัดภาพเบื้องต้นจากห้าร้อยภาพเหลือสองร้อย เพื่อเอา
