ห้าปีต่อมา
“แม่ขา เร็วๆ หนูอยากไปโรงเรียนแล้ว” เด็กหญิงนริสาหรือน้องของขวัญวัยสี่ขวบ เร่งมารดาที่กำลังเก็บโต๊ะอาหารเช้าเพราะอยากไปโรงเรียน
“จะรีบไปไหนลูก เพิ่งเจ็ดโมงเองนะคะ” นาเดียออกจากครัว เธอเช็ดมือเรียบร้อยเตรียมพร้อมจะปิดบ้าน
“จะไปโรงเรียนแล้วเหรอคะ ให้อาไปด้วยได้ไหม” ชัชวีร์โผล่หน้าเข้ามาในบ้านมองหาสองแม่ลูก
“อาวี! อาวีมาแล้ว” เด็กหญิงร้องเรียกคุณอาแล้วรีบวิ่งโถมตัวเข้าหาทันที
“วันนี้หนูไปโรงเรียนวันแรก อาต้องมาส่งสิคะ” ชัชวีร์อุ้มเด็กหญิงขึ้นมา นาเดียหยิบกระเป๋าของลูกและของตนเองเดินตรงไปหา
“สะพายกระเป๋าก่อนค่ะของขวัญ” เธอเรียกลูกสาวแต่เด็กหญิงกอดคอคุณอาแล้วส่ายศีรษะ
“ยังไม่อยากลงค่ะ ไปสะพายที่โรงเรียนได้ไหมคะ”
“ไม่ต้องให้สะพายหรอกเดีย หลานพี่ตัวนิดเดียวเดี๋ยวหลังหักพอดี” ชัชวีร์คุณอาที่หลงหลานสาวขนาดหนักออกตัวแทน
นาเดียกลอกตามองบน เรื่องตามใจลูกสาวเธอไม่มีใครเกินหน้าเก
